Η έκθεση Densities είναι μια ήσυχη αλλά ουσιαστική πρόσκληση προς τον θεατή. Μέσα από το χρώμα, την υλικότητα και τη σύνθεση, τα έργα λειτουργούν σαν αποτυπώσεις μνήμης και εμπειρίας, χωρίς να περιγράφουν κάτι συγκεκριμένο. Αφήνουν τον θεατή να σκεφτεί ελεύθερα! Ο Γιώργος Ασημακόπουλος μας μίλησε για την έκθεση αλλά και για πολλά ακόμα!
T.L.: Ο τίτλος της πρώτης ατομικής σας έκθεσης είναι “Densities“. Το χρώμα ξεχωρίζει στα έργα σας. Μιλήστε μας λίγο για αυτήν την σχέση.
Γ.Α.: Το χρώμα και οι πυκνότητες μέσω της υλικότητας (Densities) είναι δυο από τα στοιχεία που δουλεύω πάνω σε αυτά τα τελευταία χρόνια. Η υλικότητα δίνει όγκο στα έργα που σε αρκετές περιπτώσεις επιχειρούν να βγουν και έξω από το τελάρο. Οι υφές που δημιουργούνται μέσω από αυτήν επιχειρούν να δώσουν μια αίσθηση γλυπτικότητας στο έργο. Όσον αφορά στο χρώμα, θα έλεγα ότι είναι ζητούμενο στα έργα που δουλεύω. Η παλέτα των χρωμάτων είναι μια συνειδητή επιλογή, η οποία δεν περιορίζεται σε μια αρμονική παράθεση των χρωμάτων αλλά επιχειρεί να μετατρέψει το χρώμα σε έννοια και να επικρατήσει ως στοιχείο στη συνολική αίσθηση του κάθε έργου. Οι σχέσεις και η παράθεση των χρωμάτων φωτίζουν το έργο και δίχως να ακολουθούν μια νατουραλιστική λογική επιχειρούν να μεταφέρουν φως και έννοιες στον θεατή.
T.L.: Πρώτα εκφραστήκατε με την φωτογραφία και έπειτα με την ζωγραφική. Γιατί;
Γ.Α.: Η φωτογραφία ξεκίνησε να με ενδιαφέρει από την παιδική μου ηλικία. Από τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησης μου με αυτήν, τη συνδύαζα με το ταξίδι. Ήταν θα έλεγα ο βασικός λόγος που με έβγαζε στο δρόμο, να ταξιδέψω και να περιηγηθώ σε άγνωστες πόλεις και προορισμούς. Ο συνδυασμός θα έλεγα του ταξιδιού με τη φωτογραφία ήταν και παραμένει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας που με τροφοδοτεί και συνεχίζει να με ενδιαφέρει αρκετά.
Η ζωγραφική μπήκε αργότερα στη ζωή μου και κυρίως κατά τη διάρκεια της φοίτησης μου στην Καλών Τεχνών. Εκεί ανακάλυψα το σχέδιο και το χρώμα. Με γοήτεψαν με την πρώτη κιόλας επαφή και θα έλεγα με τράβηξαν σε ένα αρκετά ενδιαφέρον “κόσμο”. Όπως και τη φωτογραφία έτσι και τη ζωγραφική τις ερωτεύτηκα θα έλεγα από την πρώτη κιόλας επαφή. Το γεγονός ότι ξεκίνησα να ασχολούμαι πρώτα με τη φωτογραφία θα έλεγα ότι ήταν ένα γεγονός συγκυριακό.
T.L.: Είστε και ιδρυτής και δάσκαλος στην σχολή “Διαδρομές”. Τι ρόλο έπαιξε αυτό στην καλλιτεχνική σας πορεία;
Γ.Α.: Πέραν από την καλλιτεχνική μου πρακτική, ένα κόμματι που αγαπώ πολύ είναι η εκπαίδευση. Διδάσκω πλέον περίπου 16 χρόνια. Ξεκίνησα να διδάσκω σε μια φωτογραφική ομάδα για τα πρώτα 5 χρόνια παράλληλα με άλλα πράγματα που έκανα εκείνη την εποχή. Το 2015 ιδρύσαμε τις Διαδρομές στο κέντρο της Αθήνας. Οι Διαδρομές δημιουργήθηκαν μέσα από μια ανάγκη να δημιουργηθεί μια ομάδα με αναφορά στο ταξίδι και τη φωτογραφία. Ταξίδια, μαθήματα, projects είναι μόνο μερικές από τις δραστηριότητες των Διαδρομών.
Η διδασκαλία είναι περισσότερο για εμένα μια εσωτερική ανάγκη και λιγότερο μια δουλειά. Μέσα από τους ίδιους μου τους μαθητές, την προσπάθεια τους και τις δουλείες τους εξελίσσομαι και εγώ και καλλιτεχνικά αλλά κυρίως και ως άνθρωπος.
T.L.: Πριν όμως, είχατε διατελέσει και στέλεχος σε πολυεθνική, θέση που εγκαταλείψατε για μία καριέρα στην τέχνη. Πώς ήταν αυτή η μετάβαση και τί μήνυμα έχετε για όποιον θέλει να ακολουθήσει παρόμοιο δρόμο;
Γ.Α.: Οι πρώτες μου σπουδές ήταν πάνω στο marketing και τα οικονομικά. Δούλεψα για δώδεκα περίπου χρόνια στον εταιρικό χώρο και μπορώ να πω ότι αποκόμισα αρκετά πράγματα και γνώση. Είμαι όμως ένας άνθρωπος που θεωρώ ότι λειτουργώ αρκετά με το εσωτερικό κίνητρο. Στο κόσμο και σε αυτό που λέμε «εταιρική κουλτούρα» δεν κατάφερα ποτέ να ενταχθώ πραγματικά. Δούλευα θυμάμαι στο γραφείο και το μυαλό μου ήταν διαρκώς στα φωτογραφικά ταξίδια και στην καλλιτεχνική δημιουργία. Ήταν λοιπόν για εμένα μονόδρομος η αλλαγή της επαγγελματικής μου κατεύθυνσης.
Μια αλλαγή και πόσο μάλλον σε κάτι τόσο σημαντικό είναι πάντα δύσκολή ή μάλλον για να το πω καλύτερα φαντάζει δύσκολη. Είναι το πρακτικό ζήτημα, δηλαδή το οικονομικό αλλά και το γεγονός ότι καλείσαι να προσαρμοστείς σε μια νέα πραγματικότητα. Δεν είναι εύκολο αλλά αγαπούσα τόσο πολύ την εκπαίδευση και τα εικαστικά που θα ένιωθα πραγματικά δυστυχισμένος αν είχα παραμείνει εκεί. Αυτό και μόνο ήταν ένα αρκετά ισχυρό κίνητρο για να κάνω αυτήν την αλλαγή. Στην πορεία κατάλαβα ότι τελικά ήταν πολύ πιο εύκολο από οσο το φανταζόμουν πριν αλλάξω επαγγελματικό χώρο. Όταν αγαπάς κατι πολύ ανακαλύπτεις τον τρόπο πως να το δουλέψεις και να εξελιχθείς μέσα από αυτό.
T.L.: Τι θα θέλατε να πάρει ο θεατής μαζί του από την έκθεσή σας;
Γ.Α.: Πρόκειται για 17 έργα που δούλεψα τον τελευταίο χρόνο και αφορούν συνθέσεις με αναφορά στην έννοια του χώρου και της μνήμης. Εικόνες από το παρελθόν που «ζυμώθηκαν» και ωρίμασαν μέσα στο χρόνο, μετατράπηκαν σε εμπειρία και αποτυπώνονται πλέον μέσω της σύνθεσης και του χρώματος ως μια εντύπωση. Μια εντύπωση που έχει πια απομακρυνθεί αρκετά από αυτό που ορίζουμε ως φυσικό χώρο και αντικείμενα.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;