Η Εύα Μπέρλερ παρατηρεί όσα οι περισσότεροι συχνά προσπερνάμε και τα μετατρέπει σε εικόνες με τη δική της ξεχωριστή ματιά. Με αφορμή την έκθεση “One Gaze, One Touch” και το νέο της φωτογραφικό λεύκωμα “Lifted”, μιλά στο That’s Life για τη σχέση της με τη φωτογραφία, την τεχνική του Polaroid emulsion lift, τη μετάβαση από το ψηφιακό στο χειροποίητο και για την ομορφιά που μπορεί να κρύβεται ακόμη και στις πιο απλές λεπτομέρειες της καθημερινότητας.
T.L.: “One Gaze, One Touch” (Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα) ο τίτλος της ατομικής σας έκθεσης στον χώρο τέχνης Nezer Collective. Ποιο είναι το βλέμμα και ποιο το άγγιγμα στην τέχνη σας;
Ε.Μ.: Όλα ξεκινούν από ένα βλέμμα! Έτσι επιλέγω το θέμα μου στον χώρο. Πριν τη λήψη, δημιουργώ πρώτα μια νοερή εικόνα, δηλαδή πώς θα ήθελα να αποδώσω το θέμα μου, ώστε να ταιριάζει στη δική μου ματιά. Στη συνέχεια, έρχεται η λήψη ή οι λήψεις και η εικόνα μπαίνει στο ψηφιακό μου αρχείο και μετά ξεκινάει το ταξίδι της για να την αντικρύσει με το δικό του βλέμμα ο θεατής, είτε σε μια οθόνη είτε σε ένα βιβλίο είτε σε μια έκθεση.
Αυτό που θα δει ο θεατής μπορεί να διαφέρει από αυτό που αρχικά με είχε γοητεύσει, αλλά νομίζω ότι αυτή είναι η μαγεία αυτής της συνάντησης. Ο καθένας βλέπει αυτό που τον αγγίζει μέσα του. Πρόκειται για ένα άγγιγμα των εσωτερικών κόσμων δύο ανθρώπων που ίσως να μην έχουν γνωριστεί ποτέ, αλλά βρίσκουν ένα κοινό σημείο επαφής.
Πέρα όμως από αυτό το ψυχικό και συναισθηματικό άγγιγμα, μέσα από τη μεταμόρφωση των εικόνων με την τεχνική του Polaroid emulsion lift, η ψηφιακή εικόνα μετατρέπεται σε μια χειροποίητη δημιουργία και προστίθεται το άγγιγμα των δικών μου χεριών. Ένα χάδι που κάνει το έργο μοναδικό.
T.L.: Παράλληλα με την έκθεσή σας, παρουσιάσατε την τεχνική του Polaroid emulsion lift. Μιλήστε μας για αυτήν την τεχνική.
Ε.Μ.: Η ψηφιακή φωτογραφία εκτυπώνεται σε Polaroid. Στη συνέχεια, το βυθίζω σε ζεστό νερό, ώσπου η πολύ λεπτή και ευαίσθητη μεμβράνη που κρατά την εικόνα ξεκολλάει και επιπλέει στην επιφάνεια. Τη μεταφέρω με προσοχή σε χαρτί ή χειροποίητο κεραμικό πλακάκι, όπου της δίνω την τελική της μορφή.
Ζαρώνει, διπλώνει, καμιά φορά σκίζεται. Κανένα Polaroid lift δεν είναι ίδιο με άλλο. Το καθένα είναι ένα μοναδικό αντικείμενο, αποτέλεσμα ωρών προετοιμασίας, υπομονής και μιας διαδικασίας που συγχωρεί ελάχιστα λάθη.
Για μένα, αυτή η σειρά μεταμορφώσεων καταλήγει κάθε φορά σε μια γοητευτική, ανεπανάληπτη εικόνα έκπληξη. Όταν δοκίμασα για πρώτη φορά την τεχνική, ένιωσα να ανοίγει ένας νέος δημιουργικός δρόμος. Με τις δωρεάν παρουσιάσεις, ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου με άλλους και να τους εμπνεύσω να τη δοκιμάσουν.
T.L.: Περνάτε από το ψηφιακό στο αναλογικό και το αντίστροφο. Τι αγαπάτε περισσότερο από τα δύο και γιατί;
Ε.Μ.: Πρόκειται για δύο παράλληλους δρόμους δημιουργίας που καταλήγουν σε διαφορετικά δημιουργικά αποτελέσματα. Για μένα, η μεταμόρφωση σε κάτι χειροποίητο δεν ξεκινάει από μια λήψη με αναλογική φωτογραφική, αλλά από ψηφιακή λήψη. Άρα, το αναλογικό δεν υπάρχει χωρίς το ψηφιακό.
Παρόλο που έχω φωτογραφίσει στο παρελθόν αναλογικά και έχω πειραματιστεί με τον σκοτεινό θάλαμο, επιλέγω την ψηφιακή φωτογραφία ως αφετηρία για το χειροποίητο. Μου δίνει τη δυνατότητα της ακρίβειας στην απόδοση του θέματός μου. Μέσα από τη χειροποίητη διαδικασία προστίθεται το στοιχείο της ατέλειας, του τυχαίου και της έκπληξης που προκύπτει από το ίδιο το υλικό και την παρέμβασή μου σε αυτό.
T.L.: Η έκθεσή σας “One Gaze, One Touch” στηρίζεται σε μία αέναη συνέχεια της ύλης. Θεωρείτε πως αυτό είναι κάτι που αναζητάτε μέσα στο έργο σας γενικότερα;
Ε.Μ.: Η ιδέα της μεταμόρφωσης της ύλης μέσα στον χρόνο με γοητεύει. Αυτό προσπαθώ να κάνω και με το φωτογραφικό μου αρχείο. Μέσα σε αυτό το νοητικό πλαίσιο, προέκυψε το νέο μου φωτογραφικό λεύκωμα, “Lifted”, που μόλις κυκλοφόρησε.
Σε αυτό, παρουσιάζω μια σειρά από φωτογραφίες γλυπτών, με την τεχνική του Polaroid emulsion lift. Κάθε εικόνα έχει περάσει από πολλαπλές αλλαγές. Κάθε νέα εικόνα είναι ένα νέο αντικείμενο που φέρει τη μνήμη της αρχικής μορφής, ακριβώς όπως ένα άγαλμα φέρει τη μνήμη ενός ατόμου.
Το βιβλίο δεν αφορά τη γλυπτική. Εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρώπινη παρουσία επιβιώνει μέσα από διαδοχικές μεταμορφώσεις της ύλης.
T.L.: Στο πρώτο σας βιβλίο, μιλάτε για τα μικρά θαύματα, “Little Miracles”, καθημερινές εικόνες που υπάρχουν γύρω μας και ίσως προσπερνάμε εύκολα. Θεωρείτε πως η έμπνευση που μπορεί να αντλήσει ένας καλλιτέχνης από την καθημερινότητα και τη φύση είναι απεριόριστη;
Ε.Μ.: Σίγουρα είναι ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για το δικό μου έργο. Από την αρχή έχω την ανάγκη να αναδείξω όσα δεν προσέχουμε, όσα προσπερνούμε. Είναι τα μικρά θαύματα της φύσης και οι λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν, όταν επιλέξουμε να πάμε πιο αργά.
Ακόμη και το πιο μικρό ή αθέατο φέρει παρουσία, μνήμη και αξία και μπορεί να μας προσφέρει μικρές στιγμές χαράς και συγκίνησης μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα. Κάθε φορά που φωτογραφίζω, αναζητώ την ομορφιά, τη μαγεία και την ποίηση στο καθημερινό, δημιουργώντας τον δικό μου μικρόκοσμο, “my little mundane world”.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;