Μερικές φορές επιστρέφεις σπίτι με μία και μοναδική επιθυμία. Να ηρεμήσεις. Αφήνεις την τσάντα, κάθεσαι στον καναπέ και περιμένεις εκείνο το αίσθημα ανακούφισης που υποτίθεται ότι προσφέρει το σπίτι. Μόνο που δεν έρχεται πάντα. Αντίθετα, μπορεί να νιώθεις ανήσυχη, εκνευρισμένη ή περίεργα εξαντλημένη, χωρίς να μπορείς να εντοπίσεις τι ακριβώς σε ενοχλεί. Και ίσως η απάντηση να βρίσκεται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια σου. Ένα τραπέζι γεμάτο πράγματα, ο πάγκος της κουζίνας που δεν έχει ποτέ ελεύθερο χώρο, ρούχα που περιμένουν να τακτοποιηθούν και μικροαντικείμενα που έχουν καταλάβει κάθε διαθέσιμη επιφάνεια δεν αποτελούν απλώς θέμα αισθητικής. Όταν το περιβάλλον είναι διαρκώς φορτωμένο, το μυαλό δεν βρίσκει εύκολα ένα σημείο στο οποίο να σταματήσει.
Το σπίτι μπορεί να γίνει άλλη μία πηγή πληροφοριών
Από τη στιγμή που ξυπνάμε, δεχόμαστε ασταμάτητα ερεθίσματα. Μηνύματα, ειδοποιήσεις, συζητήσεις, ήχους, οθόνες, δουλειές που πρέπει να τελειώσουν και πράγματα που πρέπει να θυμηθούμε. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε όταν γυρνάμε σπίτι είναι ακόμη περισσότερη πληροφορία. Κι όμως, ένας πολύ γεμάτος χώρος ακριβώς αυτό μπορεί να προσθέτει.
Το βλέμμα μετακινείται από το ένα αντικείμενο στο άλλο και ο εγκέφαλος συνεχίζει να καταγράφει όσα υπάρχουν γύρω του. Δεν σημαίνει ότι θα κοιτάξεις συνειδητά κάθε βιβλίο, κάθε κουτί ή κάθε σακούλα. Σημαίνει όμως ότι όσο πιο περίπλοκο είναι οπτικά το περιβάλλον, τόσο λιγότερο ξεκούραστο μπορεί να μοιάζει. Γι’ αυτό και ένας χώρος μπορεί να είναι καθαρός αλλά παρ’ όλα αυτά να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι «σε πνίγει». Δεν χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει βρομιά. Αρκεί να υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα παντού.
Το δύσκολο δεν είναι πάντα αυτό που βλέπεις αλλά αυτό που σου θυμίζει
Ένα μεγάλο μέρος της ακαταστασίας έχει και συναισθηματικό βάρος. Γιατί τα αντικείμενα γύρω μας συχνά κουβαλούν μαζί τους μία μικρή υπενθύμιση. Η στοίβα με τα ρούχα λέει ότι υπάρχει δουλειά που δεν έγινε. Τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι θυμίζουν κάτι που πρέπει να διευθετηθεί. Το κουτί που έχει μείνει για εβδομάδες στην είσοδο περιμένει ακόμη να βρει τη θέση του. Ξαφνικά λοιπόν δεν έχεις απλώς έναν γεμάτο χώρο. Έχεις έναν χώρο γεμάτο μικρές εκκρεμότητες.
Και αυτό εξηγεί γιατί πολλές φορές η ακαταστασία γίνεται πιο ενοχλητική όταν είσαι ήδη κουρασμένη ή αγχωμένη. Όταν το κεφάλι σου είναι γεμάτο, κάθε επιπλέον υπενθύμιση μοιάζει πιο βαριά από ό,τι πραγματικά είναι.
Γιατί ένα άδειο τραπέζι μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή σου
Υπάρχει κάτι παράξενα ικανοποιητικό στο να τακτοποιείς έναν μικρό χώρο. Μπορεί να μην έχεις λύσει κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της ημέρας, όμως ξαφνικά νιώθεις λίγο καλύτερα. Δεν χρειάζεται να είναι ολόκληρο δωμάτιο. Μπορεί να είναι μόνο το τραπέζι της κουζίνας. Ένα ράφι. Το γραφείο σου. Ένα κομοδίνο. Ο ελεύθερος χώρος λειτουργεί σαν οπτική παύση. Το βλέμμα δεν χρειάζεται να πηδά συνεχώς από αντικείμενο σε αντικείμενο και εσύ αποκτάς την αίσθηση ότι κάτι, έστω μικρό, έχει μπει σε σειρά. Ίσως γι’ αυτό η τακτοποίηση χρησιμοποιείται συχνά σχεδόν ενστικτωδώς σε περιόδους έντασης. Όχι επειδή η οργάνωση λύνει το άγχος, αλλά επειδή μας προσφέρει ένα κομμάτι περιβάλλοντος που μοιάζει πιο διαχειρίσιμο.
Δεν χρειάζεσαι minimal σπίτι για να αισθανθείς καλύτερα
Η συζήτηση γύρω από την οργάνωση εύκολα καταλήγει σε μία άλλη υπερβολή. Σπίτια χωρίς σχεδόν κανένα αντικείμενο, άδειες επιφάνειες και η ιδέα ότι για να αισθανθείς ήρεμη πρέπει να εξαφανίσεις οτιδήποτε περιττό. Δεν χρειάζεται τίποτα από αυτά.
Το σπίτι σου πρέπει να δείχνει ότι κατοικείται. Να έχει βιβλία, φωτογραφίες, αντικείμενα που αγαπάς και πράγματα που χρησιμοποιείς καθημερινά. Η διαφορά βρίσκεται στο αν αυτά έχουν έναν λόγο να βρίσκονται εκεί ή αν απλώς έχουν συσσωρευτεί επειδή δεν αποφάσισες ποτέ τι θα τα κάνεις.
Ο στόχος δεν είναι η τελειότητα αλλά η λειτουργικότητα. Να μπορείς να χρησιμοποιήσεις το τραπέζι χωρίς να το αδειάσεις πρώτα. Να βρίσκεις τα πράγματά σου χωρίς εκνευρισμό. Να υπάρχει τουλάχιστον μία γωνιά που δεν απαιτεί τίποτα από εσένα.
Μην οργανώσεις το σπίτι σου. Κάνε το λίγο πιο εύκολο να ζεις μέσα του
Η ιδέα μιας μεγάλης εκκαθάρισης ακούγεται συχνά περισσότερο κουραστική παρά ανακουφιστική. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις από ντουλάπες, αποθήκες και δεκάδες σακούλες για πέταμα. Ξεκίνα από αυτό που βλέπεις περισσότερο. Αν περνάς ώρες στο σαλόνι, φρόντισε πρώτα εκεί. Αν δουλεύεις από το σπίτι, απελευθέρωσε το γραφείο σου. Αν το πρώτο πράγμα που αντικρίζεις κάθε πρωί είναι ένα κομοδίνο γεμάτο αντικείμενα, ξεκίνα από αυτό.
Το ζητούμενο είναι να δημιουργήσεις λίγες περιοχές ηρεμίας μέσα στην καθημερινότητά σου, όχι να αποκτήσεις ένα σπίτι που φοβάσαι να αγγίξεις. Γιατί το περιβάλλον στο οποίο ζεις δεν είναι αδιάφορο. Σε ακολουθεί στις στιγμές που δουλεύεις, ξεκουράζεσαι, σκέφτεσαι και προσπαθείς να αποφορτιστείς. Και μερικές φορές, πριν ψάξεις άλλη μία λύση για την κούραση ή άλλη μία τεχνική χαλάρωσης, αξίζει να κάνεις κάτι πολύ πιο απλό. Να κοιτάξεις γύρω σου και να αφαιρέσεις λίγο από τον θόρυβο.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply