Μια πλατεία, το πεζοδρόμιο έξω από την πολυκατοικία, μια γνώριμη διαδρομή μέχρι το περίπτερο. Τέτοια μέρη μπορεί να μη μοιάζουν με «χώρους παιχνιδιού», όμως συχνά κρύβουν κάτι σημαντικό, την ευκαιρία να βρεθούν τα παιδιά, να πάρουν πρωτοβουλίες και να αφήσουν το παιχνίδι να εξελιχθεί χωρίς έτοιμο πρόγραμμα. Αυτός ο ενδιάμεσος τόπος, έξω από το σπίτι και το σχολείο, αποκαλείται «τρίτος χώρος». Δεν χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό ούτε οργανωμένες δραστηριότητες. Μπορεί να είναι ένα πάρκο, μια αυλή, ένας δρόμος με λίγη κίνηση ή ένα ασφαλές σημείο συνάντησης κοντά στο σπίτι.
Ο χώρος δεν χρειάζεται να είναι τέλειος
Το παιχνίδι στη γειτονιά δεν αρχίζει πάντα με μια τσουλήθρα ή ένα γήπεδο. Μπορεί να ξεκινήσει από ένα πεζούλι, ένα παγκάκι ή μια μικρή πλατεία. Τα παιδιά αποφασίζουν με ποιους θα παίξουν, αλλάζουν τους κανόνες στην πορεία και βρίσκουν τρόπους να αξιοποιήσουν ό,τι έχουν γύρω τους.
Μια έρευνα στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας μελέτησε 1.102 παιδιά ηλικίας 8 έως 13 ετών από 19 σχολεία. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το παιχνίδι σε κοντινούς χώρους πρασίνου συνδέθηκε με περισσότερο χρόνο ήπιας σωματικής δραστηριότητας και λιγότερη καθιστική συμπεριφορά. Όσα παιδιά έπαιζαν σε σημεία του δρόμου, όπως πεζοδρόμια και είσοδοι, κατέγραφαν περισσότερο χρόνο μέτριας ή έντονης δραστηριότητας. Οι ερευνητές εξέτασαν συσχετίσεις, επομένως τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν ότι ο χώρος από μόνος του προκαλεί αυτές τις διαφορές.
Όταν κάθε απόγευμα έχει πρόγραμμα
Οι οργανωμένες δραστηριότητες μπορούν να προσφέρουν χαρά και πολύτιμες εμπειρίες. Όταν, όμως, γεμίζουν όλες τις ώρες μετά το σχολείο, μένει λιγότερος χρόνος για αυθόρμητο παιχνίδι. Την ίδια στιγμή, η κίνηση στους δρόμους, οι μεγάλες αποστάσεις και τα πεζοδρόμια που δεν προσφέρουν ασφάλεια δυσκολεύουν μια απλή έξοδο στη γειτονιά.
Έτσι, το «πάω να δω ποιος είναι έξω» μπορεί να δώσει τη θέση του στο «ποιος μπορεί να με πάει;». Η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο την καθημερινότητα της οικογένειας. Αφορά και το αν η πόλη προσφέρει στα παιδιά μέρη όπου μπορούν να συναντηθούν και να κινηθούν με ασφάλεια.
Μικρές ελευθερίες, με χώρο για φροντίδα
Όταν τα παιδιά παίζουν μαζί, χρειάζεται συχνά να συμφωνήσουν, να περιμένουν, να διαχειριστούν μια διαφωνία και να συνεχίσουν το παιχνίδι. Δεν χρειάζεται, βέβαια, ο ενήλικας να εξαφανιστεί από την εικόνα. Χρειάζεται να υπάρχει ένας κατάλληλος και προσβάσιμος χώρος, με την επίβλεψη και την ελευθερία που ταιριάζουν στην ηλικία του παιδιού.
Οι ερευνητές της μελέτης στο Όκλαντ βρήκαν επίσης ότι τα παιδιά ήταν πιθανότερο να παίζουν σε τέτοιους κοντινούς χώρους όταν οι γονείς θεωρούσαν τη γειτονιά πιο συνδεδεμένη. Το εύρημα υπενθυμίζει ότι η αίσθηση ασφάλειας και η εύκολη πρόσβαση παίζουν ρόλο στο αν ένα παιδί θα χρησιμοποιήσει τη γειτονιά του για παιχνίδι.
Για έναν γονιό, μια καλή αρχή είναι να παρατηρήσει ποια κοντινά σημεία προσφέρουν χώρο για παιχνίδι και συνάντηση. Για την πόλη, το ζητούμενο είναι να έχει δρόμους και πλατείες που καλωσορίζουν τα παιδιά. Γιατί η παιδική ηλικία δεν χωρά μόνο σε δραστηριότητες και μετακινήσεις. Χρειάζεται και χρόνο χωρίς σχέδιο, ώστε μια συνηθισμένη βόλτα να μπορεί να γίνει παιχνίδι.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;