Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, η καθημερινότητα γεμίζει με καινούριες ανησυχίες. Ένας βήχας μέσα στη νύχτα, μια δυσκολία στο σχολείο ή η σιωπή ενός παιδιού που δεν θέλει να μιλήσει, αρκούν για να αρχίσεις να σκέφτεσαι όλα τα πιθανά σενάρια.
Όταν μοιράζεσαι αυτούς τους φόβους με τον σύντροφό σου, δεν του παραδίδεις απλώς ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσει. Του δείχνεις τι υπάρχει πίσω από την ανησυχία σου, την ευαισθησία, την αγάπη και την ανάγκη σου να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνη σε όλο αυτό.
Η γονεϊκότητα μπορεί εύκολα να μετατρέψει ένα ζευγάρι σε δύο ανθρώπους που συντονίζουν πρόγραμμα, σχολείο, υποχρεώσεις και πρακτικά ζητήματα. Η ανοιχτή επικοινωνία, όμως, σας βοηθά να θυμάστε πως πριν από όλα παραμένετε σύντροφοι, με κοινές αγωνίες και κοινή διάθεση να προστατεύσετε το παιδί σας.
Μερικές φορές δεν χρειάζεσαι λύση, αλλά έναν άνθρωπο να σε ακούσει
Όταν λες «ανησυχώ για το παιδί», δεν ζητάς πάντα απάντηση ή άμεση δράση. Μπορεί να θέλεις απλώς να μιλήσεις, να ξεφορτωθείς λίγη από την ένταση και να νιώσεις ότι ο άλλος καταλαβαίνει αυτό που περνάς. Η φράση «θέλω να με ακούσεις» μπορεί να ξεκαθαρίσει αμέσως την ανάγκη σου. Αν, πάλι, θέλεις να συζητήσετε λύσεις, μπορείς να πεις «θέλω να σκεφτούμε μαζί τι μπορούμε να κάνουμε».
Αυτές οι μικρές διευκρινίσεις αποφεύγουν πολλές παρεξηγήσεις. Ο σύντροφός σου μπορεί να νομίζει ότι περιμένεις από εκείνον να αναλάβει δράση, ενώ εσύ μπορεί να χρειάζεσαι μόνο λίγη κατανόηση. Όταν νιώθεις ότι ο σύντροφός σου μπορεί να ακούσει την αγωνία σου χωρίς να σε χαρακτηρίσει υπερβολική, η σχέση αποκτά περισσότερη συναισθηματική ασφάλεια.
Δεν ανησυχούν όλοι με τον ίδιο τρόπο
Μπορεί εσύ να θέλεις να συζητήσεις αμέσως ό,τι σε απασχολεί, ενώ ο σύντροφός σου να χρειάζεται πρώτα λίγο χρόνο για να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη. Ίσως εσύ να εξετάζεις κάθε πιθανό ενδεχόμενο και εκείνος να προτιμά να μένει στα γεγονότα και στις πρακτικές λύσεις.
Αυτή η διαφορετική στάση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ένας από τους δύο ενδιαφέρεται περισσότερο. Οι άνθρωποι διαχειρίζονται το άγχος με διαφορετικό τρόπο. Κάποιος μιλά πολύ, κάποιος άλλος αποσύρεται προσωρινά, ενώ ένας τρίτος προσπαθεί να οργανώσει αμέσως τα επόμενα βήματα.
Αντί να θεωρήσεις τη δική του ψυχραιμία αδιαφορία, προσπάθησε να δεις τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν. Ίσως η δική του πρακτική σκέψη να σε βοηθά να μην παρασύρεσαι από τον φόβο. Από την άλλη, η δική σου παρατηρητικότητα μπορεί να εντοπίζει συναισθήματα ή αλλαγές που εκείνος δεν έχει προσέξει. Οι διαφορετικές σας οπτικές μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά.
Η συζήτηση δεν χρειάζεται να καταλήγει σε κατηγορία
Οι διαφωνίες για τα παιδιά γίνονται πολύ πιο έντονες όταν κάθε συζήτηση μοιάζει με εξέταση για το ποιος είναι καλύτερος γονιός. Η φράση «εσύ το αφήνεις να κάνει ό,τι θέλει» δεν ανοίγει δρόμο για συνεργασία. Συνήθως κάνει τον άλλον να αμυνθεί και μεταφέρει τη συζήτηση από το παιδί στη μεταξύ σας σύγκρουση.
Προσπάθησε να μιλάς για αυτό που βλέπεις, χωρίς να αποδίδεις αμέσως ευθύνες. Αν, για παράδειγμα, παρατηρείς ότι το παιδί δυσκολεύεται να ηρεμήσει, μπορείς να πεις «βλέπω ότι τελευταία δυσκολεύεται να ηρεμήσει, τι πιστεύεις ότι χρειάζεται από εμάς;». Με αυτόν τον τρόπο, επιστρέφετε στο βασικό ζητούμενο, που δεν είναι να αποδείξει κάποιος ότι έχει δίκιο, αλλά να βρείτε τι θα βοηθήσει πραγματικά το παιδί.
Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείτε σε κάθε λεπτομέρεια της ανατροφής. Είναι, όμως, σημαντικό να μπορείτε να διαφωνείτε χωρίς να ακυρώνετε ο ένας τον άλλον. Η συνεργασία δεν σημαίνει ότι σκέφτεστε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Σημαίνει ότι, παρά τις διαφορές σας, προσπαθείτε να κινηθείτε προς την ίδια κατεύθυνση.
Η ανησυχία για τα παιδιά δεν χρειάζεται να γίνει ένα ακόμη βάρος που κουβαλά ο καθένας μόνος του. Όταν μιλάτε ανοιχτά, ακούτε ο ένας τον άλλον και αφήνετε χώρο στις διαφορετικές αντιδράσεις, ο φόβος δεν στέκεται ανάμεσά σας. Μπορεί να γίνει η αφορμή για περισσότερη σύνδεση.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που δεν κάνουν ποτέ λάθος. Χρειάζονται δύο ανθρώπους που προσπαθούν, επανεξετάζουν τις επιλογές τους και μπορούν να συνεργάζονται ακόμη και όταν δεν έχουν όλες τις απαντήσεις. Μέσα στην αβεβαιότητα της γονεϊκότητας, αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό που μπορείτε να προσφέρετε ο ένας στον άλλον και στο παιδί σας.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;