Οι περισσότεροι έχουμε μεγαλώσει πιστεύοντας ότι οι φιλίες χαλάνε εξαιτίας ενός μεγάλου καβγά, μιας προδοσίας ή μιας σοβαρής παρεξήγησης. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες σχέσεις δεν καταρρέουν απότομα. Αδειάζουν σιγά σιγά από περιεχόμενο, μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι αυτό που κάποτε σε γέμιζε, τώρα σε κουράζει. Και είναι κρίμα. Γιατί οι φίλοι δεν είναι απλώς άνθρωποι με τους οποίους πηγαίνουμε για καφέ ή βγαίνουμε τα Σαββατοκύριακα. Είναι εκείνοι που γίνονται μάρτυρες της ζωής μας. Ξέρουν τις αποτυχίες, τις ανασφάλειες, τις νίκες και τις αλλαγές μας. Είναι οι άνθρωποι που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε όταν εμείς οι ίδιοι το ξεχνάμε.
Οι φιλίες των ενηλίκων έχουν διαφορετικούς κανόνες
Όταν είμαστε παιδιά, η φιλία δημιουργείται εύκολα. Ένα κοινό παιχνίδι, η ίδια τάξη ή η ίδια γειτονιά αρκούν για να χτιστεί μια σχέση. Στην ενήλικη ζωή, όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Ο χρόνος είναι περιορισμένος, οι υποχρεώσεις πολλές και οι άνθρωποι πιο επιλεκτικοί. Γι’ αυτό και οι φιλίες που επιβιώνουν βασίζονται σε κάτι βαθύτερο από την απλή συμπάθεια. Βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό. Και όταν αυτός αρχίζει να χάνεται, ξεκινά η φθορά.
Η πιο συνηθισμένη αιτία απομάκρυνσης δεν είναι αυτή που νομίζεις
Υπάρχει ένα μοτίβο που εμφανίζεται ξανά και ξανά στις σχέσεις των ενηλίκων. Ο ένας δίνει περισσότερα από όσα παίρνει. Δεν πρόκειται απαραίτητα για χρήματα, χάρες ή εξυπηρετήσεις. Συνήθως αφορά χρόνο, ενδιαφέρον, διαθεσιμότητα και συναισθηματική ενέργεια. Είναι ο φίλος που θυμάται πάντα να στείλει μήνυμα. Εκείνος που θα τηλεφωνήσει πρώτος. Εκείνος που θα αφήσει στην άκρη το πρόγραμμά του όταν υπάρχει ανάγκη. Κάποια στιγμή, όμως, αρχίζει να αναρωτιέται γιατί κάνει μόνο αυτός την προσπάθεια. Και τότε η απογοήτευση βρίσκει χώρο να μεγαλώσει.
Δεν αρκεί να μιλάτε συχνά
Πολλοί πιστεύουν ότι μια φιλία είναι υγιής επειδή υπάρχει επικοινωνία. Δεν είναι τόσο απλό. Μπορεί να μιλάς καθημερινά με κάποιον και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεσαι μόνος μέσα στη σχέση. Μπορεί να γνωρίζει τα πάντα για τη ζωή του και σχεδόν τίποτα για τη δική σου. Υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν συνεχώς ακροατήριο αλλά σπάνια γίνονται ακροατές. Άνθρωποι που απαιτούν κατανόηση, αλλά δυσκολεύονται να προσφέρουν την ίδια κατανόηση όταν αλλάζουν οι ρόλοι. Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουν ανάγκες. Όλοι έχουμε. Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι ανάγκες του ενός θεωρούνται σημαντικότερες από του άλλου.
Τα όρια δεν μπορούν να είναι προνόμιο
Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολλή συζήτηση γύρω από τα προσωπικά όρια. Και καλώς. Ωστόσο, τα όρια έχουν νόημα μόνο όταν ισχύουν και για τις δύο πλευρές. Δεν μπορεί κάποιος να ζητά κατανόηση όταν αποσύρεται, αλλά να θυμώνει όταν κάνεις ακριβώς το ίδιο. Δεν μπορεί να επικαλείται συνεχώς την ανάγκη του για προσωπικό χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θεωρεί αυτονόητο ότι εσύ πρέπει να είσαι διαθέσιμος όποτε σε χρειάζεται. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μιλάμε για υγιή όρια. Μιλάμε για δύο διαφορετικά μέτρα και δύο διαφορετικά σταθμά.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι λειτουργούν έτσι;
Η απάντηση δεν είναι πάντα η κακή πρόθεση. Μερικές φορές οι άνθρωποι είναι τόσο απορροφημένοι από τα δικά τους ζητήματα που δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους. Άλλες φορές κουβαλούν πρότυπα που έμαθαν από την οικογένεια ή τις προηγούμενες σχέσεις τους. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις όπου η χαμηλή ενσυναίσθηση, η ανάγκη για επιβεβαίωση ή ο φόβος της συναισθηματικής εγγύτητας επηρεάζουν τον τρόπο που σχετίζονται με τους άλλους. Αυτό βέβαια εξηγεί μια συμπεριφορά. Δεν την δικαιολογεί απαραίτητα.
Κάποιες φορές το πρόβλημα διαιωνίζεται επειδή δεν μιλάμε
Δυστυχώς, συχνά παραμένουμε σε σχέσεις που μας δυσαρεστούν χωρίς να λέμε τίποτα. Συμβιβαζόμαστε, δικαιολογούμε καταστάσεις και ελπίζουμε ότι ο άλλος θα καταλάβει μόνος του τι μας ενοχλεί. Συνήθως δεν το καταλαβαίνει. Οι άνθρωποι μαθαίνουν πώς να μας φέρονται από αυτά που ανεχόμαστε. Αν δεν εκφράσουμε ποτέ τη δυσαρέσκειά μας, είναι πιθανό η ανισορροπία να γίνει η νέα κανονικότητα της σχέσης.
Οι φιλίες χρειάζονται κάτι περισσότερο από αγάπη
Μπορεί να συμπαθείς βαθιά έναν άνθρωπο και παρ’ όλα αυτά η σχέση να μην λειτουργεί. Η εκτίμηση από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται αμοιβαίο ενδιαφέρον. Χρειάζεται χώρος και για τις δύο φωνές. Χρειάζεται η αίσθηση ότι κάποιος σε βλέπει, σε ακούει και σε υπολογίζει με τον ίδιο τρόπο που κάνεις κι εσύ για εκείνον. Ίσως τελικά οι πιο δυνατές φιλίες να μην είναι εκείνες στις οποίες δεν υπάρχουν προβλήματα. Είναι εκείνες στις οποίες κανείς δεν θεωρεί τον άλλον δεδομένο.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply