Ο τρόπος που δουλεύουμε έχει αλλάξει αρκετά. Η τηλεργασία, το υβριδικό μοντέλο και τα διαδικτυακά meetings έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας, ενώ η φράση «μπορούμε να το κάνουμε ένα γρήγορο call;» ακούγεται πλέον πιο συχνά από το κλασικό «πάμε στην αίθουσα συσκέψεων;». Ωστόσο, για πολλούς εργαζομένους η καθημερινή παρουσία στο γραφείο παραμένει κανονικότητα. Και μαζί της παραμένουν ορισμένοι τύποι συναδέλφων που έχουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο να εξαντλούν τους γύρω τους από νωρίς. Δεν μιλάμε απλώς για κάποιον που περνά μια δύσκολη ημέρα ή έχει διαφορετικό τρόπο εργασίας. Μιλάμε για ανθρώπους που διακόπτουν, παραβιάζουν όρια ή σκορπούν μόνιμα αρνητική ενέργεια, κάνοντας μια συνηθισμένη εργάσιμη ημέρα να μοιάζει πολύ πιο δύσκολη από όσο χρειάζεται.
Ο συνάδελφος που πιστεύει ότι γνωρίζει τα πάντα
Έχει άποψη για κάθε θέμα και σπάνια περιμένει να ολοκληρώσεις τη δική σου. Θα σε διακόψει για να εξηγήσει τον «σωστό» τρόπο, θα διορθώσει λεπτομέρειες που δεν χρειάζονται διόρθωση και θα βρει μια προσωπική ιστορία που αποδεικνύει ότι έχει ήδη αντιμετωπίσει το ίδιο ζήτημα με μεγαλύτερη επιτυχία. Στα meetings δεν ανταλλάσσει πραγματικά απόψεις. Περιμένει τη σειρά του για να επιβάλει τη δική του. Μερικές φορές μπορεί ακόμη και να επαναλάβει αργότερα μια ιδέα που άκουσε από άλλον, παρουσιάζοντάς την σαν να του ανήκει. Όταν όμως κάτι δεν πάει καλά, θυμάται ξαφνικά τη σημασία της συλλογικής ευθύνης και μοιράζει το λάθος σε ολόκληρη την ομάδα.
Εκείνος που δεν καταλαβαίνει τα επαγγελματικά όρια
Το μήνυμα μπορεί να φτάσει στις 22:47 και να ξεκινά με το φαινομενικά αθώο «μια ερώτηση μόνο». Το email χαρακτηρίζεται «urgent», παρότι μπορεί άνετα να περιμένει μέχρι το επόμενο πρωί, ενώ η εργασία από το σπίτι ερμηνεύεται ως διαθεσιμότητα 24/7. Στο γραφείο θα πλησιάσει την ώρα που προσπαθείς να συγκεντρωθείς και θα ρωτήσει «έχεις δύο λεπτά;». Στην πράξη, τα δύο λεπτά γίνονται είκοσι και το δικό σου πρόγραμμα βγαίνει εκτός. Δεν πρόκειται απαραίτητα για άνθρωπο με κακή πρόθεση. Ωστόσο, η απουσία ορίων κουράζει το ίδιο, είτε προκύπτει από αδιαφορία είτε από έλλειψη επίγνωσης.
Ο άνθρωπος που βλέπει παντού ένα πρόβλημα
Καμία εξέλιξη δεν του φαίνεται θετική. Αν αλλάξει κάτι στην εταιρεία, θα προβλέψει ότι θα αποτύχει. Αν όλα παραμείνουν ίδια, θα παραπονεθεί για τη στασιμότητα. Ένα νέο project σημαίνει περισσότερη δουλειά, ενώ η απουσία νέων αναθέσεων αποτελεί απόδειξη ότι «δεν μας υπολογίζουν». Το «δεν γίνεται» βρίσκεται μονίμως στα χείλη του και το «σου τα έλεγα εγώ» έρχεται ως προσωπική δικαίωση όταν εμφανιστεί το παραμικρό πρόβλημα.
Τέλος, η διαφωνία και η κριτική είναι απαραίτητες σε κάθε επαγγελματικό περιβάλλον. Το ζήτημα ξεκινά όταν η αρνητικότητα παύει να αφορά ένα συγκεκριμένο πρόβλημα και μετατρέπεται σε μόνιμη στάση. Τότε δεν επιβαρύνει μόνο τον ίδιο, αλλά επηρεάζει τη διάθεση, τη συνεργασία και την απόδοση ολόκληρης της ομάδας.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply