Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου και με έβαλε σε σκέψεις καθώς οδηγούσα κι άκουγα, μέχρι να φτάσω στη δουλειά. Θα καταγράψω τη σκέψη μου όπως ήταν… απλά σίγουρα προσαρμοσμένη σε κείμενο για να μπορέσεις να με παρακολουθήσεις. Ζούμε σε μια εποχή εικόνας ξεκάθαρα. Scroll, reels, stories, φίλτρα, τέλειες γωνίες για τις φωτογραφίες και άψογα καδραρισμένες στιγμές. Όλα περνούν μπροστά από τα μάτια μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα και χάνονται με την ίδια ταχύτητα. Κι όμως, σε όλο αυτό το οπτικό χάος, το ραδιόφωνο επιμένε να είναι παρόν. Χωρίς εικόνα, χωρίς να θέλει να μας εντυπωσιάσει, χωρίς να ζητά τίποτα παραπάνω από το να πατήσουμε απλώς το ON και λίγη προθυμία να ακούσουμε.
Ίσως γιατί το ραδιόφωνο δεν προσπάθησε ποτέ να ανταγωνιστεί την εικόνα. Δεν μπήκε στη διαδικασία να αποδείξει ότι είναι σύγχρονο, να κάνει «update». Απλώς συνέχισε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Να μιλάει, να τραγουδάει να αφηγείται μια ιστορία με γλυκές φωνές. Και η φωνή, όσο κι αν αλλάζουν τα μέσα, παραμένει βαθιά ανθρώπινη υπόθεση.
Η δύναμη της φωνής
Πρώτα από όλα, η φωνή στο ραδιόφωνο δεν έχει φίλτρα. Κουβαλάει αλήθεια, δισταγμό, χιούμορ, κούραση, χαρά. Ακούς τον άλλον να αναπνέει, να γελάει, να κομπιάζει, να κάνει σαρδάμ. Και αυτό δημιουργεί μια σπάνια οικειότητα που δε μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί από τίποτε άλλο. Είναι μια αίσθηση ότι δεν μιλάει σε πλήθος, αλλά σε σένα προσωπικά.
Η φαντασία δεν σου επιβάλλεται
Επίσης, σε αντίθεση με την εικόνα, το ραδιόφωνο δεν σου δείχνει πώς πρέπει να φανταστείς τα πράγματα. Σου αφήνει χώρο. Δημιουργείς εσύ τις εικόνες, τα πρόσωπα, τις σκηνές. Η μουσική γίνεται συναίσθημα, η αφήγηση γίνεται ιστορία στο μυαλό σου. Και αυτός ο χώρος ελευθερίας είναι κάτι που σπανίζει.
Η αίσθηση της συντροφιάς
Φυσικά, το ραδιόφωνο δεν απαιτεί την πλήρη προσοχή σου. Δεν σε τραβάει με το στανιό. Είναι εκεί ενώ κάνεις δουλειές, οδηγείς, δουλεύεις, ακόμα κι όταν κοιμάσαι. Δεν σου ζητά να σταματήσεις τη ζωή σου για να το καταναλώσεις. Προσαρμόζεται σε σένα. Και αυτό το κάνει διαχρονικά πολύτιμο και ξεχωριστό από όλα τα άλλα!
Με λίγα λόγια, το ραδιόφωνο δεν πέθανε ποτέ και δε θα πεθάνει κατα την γνώμη μου, γιατί δεν βασίστηκε στην εικόνα του εαυτού του, αλλά στη σχέση που έχτισε με τους ακροατές. Και ίσως τελικά, σε μια εποχή υπερβολικής έκθεσης, αυτό που μας λείπει περισσότερο είναι μια φωνή που απλώς μας μιλάει και μας κρατάει συντροφιά. Τόσο απλά χωρίς καμία παραπάνω προσπάθεια!
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;