Δεν υπάρχει ήχος που να σε αποσυντονίζει τόσο άμεσα όσο το κλάμα του παιδιού σου. Όχι για την έντασή του, αλλά γιατί σε αγγίζει κατευθείαν, χωρίς φίλτρο. Σε φέρνει αντιμέτωπο με μια επείγουσα ανάγκη να το σταματήσεις, σχεδόν μηχανικά, σαν να υπάρχει ένας διακόπτης που πρέπει να κλείσει. Και κάπου εκεί γίνεται κάτι πολύ γνώριμο. Αντί να σταθείς στο συναίσθημα, πας κατευθείαν να το «σβήσεις». Είναι μια αντίδραση που έχουμε μάθει. Το κλάμα το έχουμε συνδέσει με πρόβλημα που ζητά άμεση λύση. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Το κλάμα ως μέρος της εξέλιξης
Όταν ένα παιδί κλαίει, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι έχει πάει λάθος. Συχνά σημαίνει ότι κάτι μέσα του επεξεργάζεται. Μια ματαίωση, ένα όριο, μια μικρή ή μεγάλη απογοήτευση. Ο εγκέφαλός του εκείνη τη στιγμή προσπαθεί να οργανώσει αυτό που δεν του άρεσε ή δεν περίμενε. Δεν χρειάζεται πάντα παρέμβαση, χρειάζεται παρουσία.
Αν σπεύσεις να «διορθώσεις» την κατάσταση, του στερείς τη δυνατότητα να περάσει μέσα από αυτή τη διαδικασία. Να αντέξει, να καταλάβει και τελικά να προσαρμοστεί. Το «δεν έγινε τίποτα» μπορεί να ειπωθεί με καλή πρόθεση, αλλά ακυρώνει την εμπειρία του. Αντί για αυτό, έχει μεγαλύτερη αξία να αναγνωρίσεις αυτό που νιώθει. Έτσι χτίζεται η συναισθηματική ανθεκτικότητα, μέσα από την επαφή με το συναίσθημα, όχι την αποφυγή του.
Δεν ζητά λύση, ζητά σύνδεση
Την ώρα που κλαίει, το παιδί δεν περιμένει να του διορθώσεις την πραγματικότητα. Περιμένει να νιώσει ότι δεν είναι μόνο του μέσα σε αυτή. Η ανάγκη του είναι βαθιά συναισθηματική, όχι πρακτική.
Μπορεί το ένστικτό σου να σε σπρώχνει να εξηγήσεις, να αποσπάσεις την προσοχή ή να δώσεις άμεση λύση. Όμως αυτό που πραγματικά βοηθά είναι να είσαι παρών. Να το κοιτάξεις, να το ακούσεις, να του προσφέρεις φυσική εγγύτητα αν τη ζητά. Όταν αντέχεις το συναίσθημά του χωρίς να πανικοβάλλεσαι, του δίνεις ένα πολύ ουσιαστικό μήνυμα. Ότι τα δύσκολα δεν είναι απειλή και ότι μπορεί να τα διαχειριστεί.
Όταν η «ευκολία» γίνεται παγίδα
Είναι δελεαστικό να αποφεύγεις το κλάμα. Να αλλάζεις τα σχέδια, να υποχωρείς, να λες «ναι» για να αποφύγεις την ένταση. Βραχυπρόθεσμα φέρνει ηρεμία. Μακροπρόθεσμα όμως δημιουργεί σύγχυση.
Όταν το παιδί μαθαίνει ότι ο κόσμος προσαρμόζεται συνεχώς στις επιθυμίες του, δυσκολεύεται να διαχειριστεί την πραγματικότητα όταν αυτό δεν συμβαίνει. Τα όρια δεν είναι τιμωρία. Είναι σημείο αναφοράς. Ένα σταθερό «όχι», ειπωμένο με ηρεμία, του δείχνει ότι υπάρχει συνέπεια. Και αν εσύ μπορείς να αντέξεις το κλάμα που ακολουθεί, του δίνεις κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από την άμεση ηρεμία. Του δίνεις ασφάλεια.
Και τελικά, αφορά και εσένα
Η δυσκολία με το κλάμα δεν είναι μόνο του παιδιού, αλλά και δική σου. Αγγίζει δικές σου μνήμες, δικούς σου τρόπους διαχείρισης, ίσως και δικές σου ελλείψεις από το παρελθόν. Γι’ αυτό και σε ταράζει τόσο. Εκεί όμως υπάρχει και η ευκαιρία. Να σταθείς αλλιώς. Πιο συνειδητά, πιο παρών. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Χρειάζεται να είσαι διαθέσιμος. Όταν το παιδί καταλάβει ότι μπορεί να εκφραστεί χωρίς να χάσει τη σύνδεση μαζί σου, χτίζει κάτι που θα το συνοδεύει για χρόνια. Την πεποίθηση ότι τα συναισθήματα δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάται, αλλά κάτι που μπορεί να διαχειριστεί. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μάθημα που μπορείς να του δώσεις.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply