Αν υπάρχει μια πόλη στην Ιταλία που καταφέρνει να συνδυάζει τη μεσογειακή ατμόσφαιρα με την κεντροευρωπαϊκή φινέτσα, αυτή είναι η Τεργέστη. Οι βόλτες στην εντυπωσιακή Piazza Unità d’Italia, το Canal Grande και το παραμυθένιο Castello Miramare είναι από τα πρώτα πράγματα που θα ανακαλύψεις. Ωστόσο, λίγα λεπτά πιο πέρα βρίσκεται ένα μέρος που εξακολουθεί να προκαλεί απορίες στους επισκέπτες. Πρόκειται για τη δημοτική παραλία La Lanterna, γνωστή σε όλους τους κατοίκους ως «El Pedocin», όπου ένας τοίχος χωρίζει ακόμη σήμερα τους λουόμενους ανάλογα με το φύλο τους.
Μια παράδοση που κρατά περισσότερο από έναν αιώνα
Η ιστορία της παραλίας ξεκινά στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1903 ο δήμος δημιούργησε δημόσια λουτρά δίπλα στο λιμάνι, ώστε οι κάτοικοι να έχουν εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα. Εκείνη την εποχή, όμως, οι κοινωνικές αντιλήψεις για τη δημόσια εμφάνιση του σώματος ήταν πολύ διαφορετικές από τις σημερινές. Έτσι, αποφασίστηκε να τοποθετηθεί ένα ξύλινο διαχωριστικό που χώριζε τις γυναίκες και τα παιδιά από τους άνδρες. Η παραβίαση του κανόνα δεν ήταν απλή υπόθεση, καθώς προβλέπονταν αυστηρές κυρώσεις για όποιον περνούσε στην απέναντι πλευρά. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Τεργέστη πέρασε στην Ιταλία, ο διαχωρισμός δεν καταργήθηκε. Αντίθετα, διατηρήθηκε και με τα χρόνια έγινε κομμάτι της καθημερινότητας των κατοίκων.
Ο λευκός τοίχος που έγινε σύμβολο
Ο αρχικός ξύλινος φράκτης αντικαταστάθηκε σταδιακά από πιο μόνιμες κατασκευές, μέχρι που δημιουργήθηκε ο σημερινός λευκός τοίχος, ύψους περίπου τριών μέτρων. Ξεκινά από την ακτή και καταλήγει μέσα στη θάλασσα, χωρίζοντας ολοκληρωτικά την παραλία στα δύο. Παρότι η επίσημη ονομασία είναι La Lanterna, σχεδόν κανείς δεν τη χρησιμοποιεί. Οι ντόπιοι την αποκαλούν «El Pedocin», ένα όνομα που έχει επικρατήσει εδώ και δεκαετίες και συνοδεύεται από διάφορες ιστορίες για την προέλευσή του.
Δύο διαφορετικές καθημερινότητες στην ίδια παραλία
Η είσοδος στην παραλία κοστίζει μόλις ένα ευρώ. Από εκεί και πέρα, ο επισκέπτης καλείται να επιλέξει πλευρά. Στα αριστερά βρίσκονται οι γυναίκες, ενώ στα δεξιά οι άνδρες. Στη γυναικεία πλευρά επιτρέπονται επίσης παιδιά έως 12 ετών, γι’ αυτό και ο χώρος είναι μεγαλύτερος και συνήθως πιο γεμάτος. Οι παρέες συζητούν, γελούν, τραγουδούν και απολαμβάνουν το μπάνιο τους χωρίς να αισθάνονται ότι τις παρακολουθεί κανείς. Δεν είναι λίγες όσες επιλέγουν ακόμη και τόπλες ηλιοθεραπεία, θεωρώντας ότι ο χώρος τους προσφέρει μεγαλύτερη άνεση. Στην ανδρική πλευρά η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική. Εκεί κυριαρχούν οι πολιτικές συζητήσεις, τα αθλητικά σχόλια, οι παρτίδες χαρτιού, οι εφημερίδες και μια γενικότερη αίσθηση ηρεμίας, όπως λένε και οι ίδιοι οι λουόμενοι.
Από πού βγήκε το όνομα «Pedocin»;
Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα πώς προέκυψε το χαρακτηριστικό αυτό όνομα. Μία εκδοχή υποστηρίζει ότι σχετίζεται με τα μύδια που υπήρχαν στην περιοχή και στην τοπική διάλεκτο ονομάζονταν «pedoci». Άλλη θεωρία αναφέρει ότι προέρχεται από μικρά καρφιά όπου οι λουόμενοι κρεμούσαν τα ρούχα τους πριν μπουν στη θάλασσα. Υπάρχουν όμως και πιο… ιδιαίτερες εξηγήσεις. Σύμφωνα με μία από αυτές, η ονομασία συνδέθηκε με τον υπερβολικό συνωστισμό που επικρατούσε στην παραλία, ενώ μια άλλη αναφέρει ότι στα χρόνια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας οι στρατιώτες πήγαιναν εκεί για να καθαρίσουν τα ρούχα και τα μαλλιά τους από τις ψείρες, γεγονός που έδωσε στο σημείο το παρατσούκλι που διατηρεί μέχρι σήμερα.
Ένας τοίχος που δεν πέφτει
Κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές συζητήσεις για το αν πρέπει να παραμείνει ο διαχωρισμός. Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι κάτοικοι επιμένουν ότι η παραλία αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Μάλιστα, σε δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε πριν από χρόνια, η πλειοψηφία τάχθηκε υπέρ της διατήρησης του τοίχου. Έτσι, όλα εξακολουθούν να λειτουργούν όπως παλιά. Ξεχωριστά ντους, αποδυτήρια και τουαλέτες, ενώ οι δύο πλευρές συναντιούνται μόνο στη θάλασσα ή στο μικρό καφέ της παραλίας, όπου σερβίρεται ακόμη και παγωτό με το όνομα «Pedocin». Η μετάβαση από τη μία πλευρά στην άλλη επιτρέπεται μόνο όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη, όπως κάποιο ιατρικό περιστατικό.
Παράδοση ή ξεπερασμένη νοοτροπία;
Η ιδιαίτερη αυτή παραλία έχει απασχολήσει πολλές φορές τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ενώ αποτέλεσε και θέμα του ντοκιμαντέρ «L’ultima spiaggia», που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Καννών. Οι απόψεις εξακολουθούν να διχάζονται. Για αρκετούς επισκέπτες, ο διαχωρισμός ανδρών και γυναικών μοιάζει παρωχημένος και δεν ταιριάζει με τη σημερινή εποχή. Αντίθετα, οι περισσότεροι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι κανείς δεν υποχρεώνεται να επισκεφθεί την παραλία και πως ο τοίχος δεν συμβολίζει πλέον συντηρητισμό, αλλά μια τοπική παράδοση που επιτρέπει στους λουόμενους να νιώθουν άνετα στον χώρο τους. Οι κανόνες εξακολουθούν να τηρούνται με ευλάβεια, αν και οι ντόπιοι δεν χάνουν το χιούμορ τους. Όπως λένε χαμογελώντας, κάποιοι ηλικιωμένοι άνδρες κολυμπούν λίγο πιο μακριά από την ακτή, βρίσκοντας έτσι την ευκαιρία να ρίξουν διακριτικά μια ματιά προς τη γυναικεία πλευρά του τοίχου.
Πηγή: newmoney
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply