Η Αναστασία Ρούτση ανήκει στη νέα γενιά καλλιτεχνών που δεν περιορίζονται σε μία μόνο μορφή έκφρασης. Ηθοποιός, εναέρια χορεύτρια και δημιουργός, αναζητά διαρκώς νέους τρόπους να αφηγείται ιστορίες, συνδυάζοντας την υποκριτική με την κίνηση και το σωματικό θέατρο. Με αφορμή την πρόσφατη παράσταση στην οποία συμμετέχει, «Το μπουκάλι ή πώς να σώσεις την καρδιά σου», μας μιλάει για τη διαδρομή της από τη Θεατρολογία και τη μέθοδο Meisner μέχρι τις απαιτήσεις του παιδικού θεάτρου, τη δύναμη της αποδοχής και την ανάγκη να παραμένει κάθε φορά αληθινά παρούσα πάνω στη σκηνή.
T.L.: Ξεκίνησες από τη Θεατρολογία στο ΕΚΠΑ και στη συνέχεια ακολούθησες την υποκριτική. Νιώθεις ότι οι σπουδές στη Θεατρολογία σου έδωσαν εφόδια που ίσως δεν αποκτά εύκολα κάποιος που ξεκινά κατευθείαν από μια δραματική σχολή;
Α.Ρ.: Εξαρτάται,νομίζω, από το τι θέλει ο καθένας να πετύχει και πως θέλει να εξελιχθεί! Σίγουρα, οι σπουδές στην θεατρολογία σου δίνουν ένα θεωρητικό υπόβαθρο και κάποια σημαντικά σημεία αναφοράς, όπως κείμενα, συγγραφείς, ρεύματα. Επίσης, υπάρχει και η κατεύθυνση της δραματουργίας με εξαίρετα μαθήματα, που μπορεί να βοηθήσει κάποιον πρακτικά είτε για ανάλυα είτε για σύνταξη θεατρικού κειμενου. Προσωπικά, αξιοποίησα πολύ τις γνώσεις που απέκτησα από το συγκεκριμένο πεδίο της σχολής. Απο εκεί και πέρα, υπάρχει και το θέατροπαιδαγωγικό κομμάτι, το οποίο αν αφορά κάποιον, μπορεί εξίσου να το δουλέψει στην σχολή της Θεατρικών Σπουδών.
T.L.: Έχεις παρακολουθήσει σεμινάριο στο Ινστιτούτο Meisner από την Αμερική. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε σε αυτή τη μέθοδο και με ποιον τρόπο επηρέασε τον τρόπο που προσεγγίζεις σήμερα έναν ρόλο;
Α.Ρ.: Νομίζω ότι το συγκεκριμένο σεμινάριο δεν άλλαξε απλώς το πώς προσεγγίζω έναν ρόλο αλλά ολόκληρη την κοσμοθεωρία μου. Αστειεύομαι αλλά νιώθω πραγματικά τυχερή που φοίτησα δίπλα στη διευθύντρια Αλκηστις Νικολαιδη. Το πώς με «απορρόφησε» αυτή η μέθοδος είναι πραγματικά από αυτές τις εξαιρετικές συμπτώσεις της ζωής. Βρισκόμουν σε ένα τέλμα σχετικά με το θέατρο και την εξέλιξη μου και αποφάσισα να κάνω το βήμα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Από εκεί και πέρα, όλα άλλαξαν. Μαθαίνεις να είσαι πραγματικά παρούσα στην σκηνή, να αναγνωρίζεις και να αντιδράς στα ερεθίσματα που σου δίνει ο συνάδελφος την ώρα της παράστασης. Φεύγει το μηχανικό, το ψεύτικο, το παίξιμο. Δεν υπάρχει ρόλος. Είσαι απλά εσύ, τα συναισθήματα και το τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή στη σκηνή. Και αυτό που συμβαίνει για μένα είναι αληθινό και συγκινητικό μαζί.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
T.L.: Έχεις συμμετάσχει σε αρκετές παιδικές παραστάσεις. Πολλοί πιστεύουν ότι το παιδικό θέατρο είναι πιο εύκολο από το θέατρο ενηλίκων. Είναι τελικά έτσι ή συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο;
Α.Ρ.: Η αλήθεια είναι πως η αγάπη μου για τα παιδιά και ίσως το φυζικ που λέμε όντως με οδήγησε στο να κάνω αρκετό παιδικό θέατρο. Νομίζω ότι δεν μπορώ να αποφασίσω αν πραγματικά είναι πιο εύκολο σε σχέση με το θέατρο ενηλίκων. Νομίζω ότι λειτουργείς απλά σε διαφορετικές ταχύτητες/συχνότητες. Τα παιδιά θέλουν διάθεση για παιχνίδι, χαρά και αμεσότητα. Αν δεν τα διακρίνουν αυτά σε κάποιο θεατρικό έργο ή ηθοποιό απλά θα δείξουν πολύ ξεκάθαρα ότι δεν τους αρέσει. Όντας τελείως απελευθερωμένα από κοινωνικές συμβάσεις και πρέπει, είναι αυστηροί κριτες, οπότε αντίστοιχα ο ηθοποιός πρέπει να δίνει τον καλύτερο του εαυτό σωματικά και ψυχικα για να τα κερδίσει. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί το κομμάτι της ευθύνης. Η επιλογή θεατρικού κειμένου, τα μηνύματα που θέλεις να περάσεις μέσα από αυτό, ακόμη και ο τρόπος που παρουσιάζεις τον εαυτό σου σαν ηθοποιός και ρόλος, απαιτεί πολύ προσοχή και μελέτη.
T.L.: Στην παράσταση “Το μπουκάλι ή πώς να σώσεις την καρδιά σου” συνδυάζονται σωματικό θέατρο, animal movement και εναέρια ακροβατικά πανιά. Πόσο απαιτητική ήταν για σένα αυτή η εμπειρία και τι δυσκολίες είχε η προετοιμασία;
Α.Ρ.: Ήταν μια εξαιρετικά απαιτητική εμπειρία πραγματικά. Σίγουρα δεν το μετανιώνω αλλά θα μπορούσα να είχα ξεκινήσει από κάτι πιο απλό (γέλια). Εδώ και αρκετά χρόνια είχα την ιδέα να παντρέψω αυτές τις δύο τέχνες που αγαπώ πολύ το θέατρο και το χορό, στη προκειμένη τα εναέρια πανιά. Μιλώντας με τη φίλη μου και χορογράφο της παράστασης Ειρήνη Κολυδά, κατάλαβα ότι μοιραζόμαστε ένα κοινό όραμα. Οταν μάλιστα εκείνη ολοκλήρωσε και τις σπουδές της στο animal body physical theater με τον Κωνσταντίνο Μωραΐτη, λέω εδώ είμαστε. Είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία μηνών και το να δημιουργήσουμε τις χορογραφίες και το να δώσουμε στο κάθε ζώο μια μοναδική ταυτότητα. Εμπνευστήκαμε από την τεχνική του animal body για να δημιουργήσουμε πιο ρεαλιστικά την κίνηση τους στο νησί. Τα δικά μας ζώα δεν κινούνταν απλώς στο χώρο, χόρευαν πάνω στα εναέρια πανιά, αλληλεπιδρουσαν και σιγά σιγά έχτιζαν ένα δικό τους σύμπαν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
T.L.: Η παράσταση αγγίζει θέματα όπως η απώλεια και η αποδοχή. Δουλεύοντας πάνω σε αυτή την ιστορία, ένιωσες να αλλάζει κάτι και μέσα σου ή στον τρόπο που βλέπεις όλα αυτά τα συναισθήματα;
Α.Ρ.: Νομίζω ότι κάτι άρχισε να διακινείται μέσα μου από την στιγμή που αποφάσισα να δουλέψω πάνω σε αυτά τα θέματα. Έχοντας βιώσει απώλειες και η ίδια και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στο θάνατο, ένιωσα πως είναι ένα ζήτημα όχι μόνο πανανθρώπινο αλλά που αφορά και σχεδόν οποιαδήποτε ηλικία. Μια απώλεια φίλου, συντρόφου, ουσιαστικής φροντίδας είναι κάτι που έχει συμβεί σίγουρα σε όλους. Γράφοντας αυτήν την ιστορία, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να βιώνεις όλα τα συναισθήματα, ακόμα και τα πιο δύσκολα και να μεταβαίνεις στο επόμενο βήμα, την αποδοχή. Κι αυτό το βήμα για μένα είναι το πιο δύσκολο, το να αποδέχεσαι ότι οι άλλοι ίσως και να μην αλλάξουν ποτέ, ότι το παρελθόν είναι αυτό που είναι, μα πάνω από όλα να αποδεχτείς εσύ τον εαυτό σου με τις αστοχίες και τις αδυναμίες σου.
T.L.: Θυμάσαι τη στιγμή που κατάλαβες ότι η υποκριτική είναι αυτό με το οποίο θέλεις πραγματικά να ασχοληθείς και ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα;
Α.Ρ.: Νομίζω ότι το ήξερα από πάντα! Το παράξενο είναι ότι δεν είχα αντίστοιχα ερεθίσματα, οι γονείς μου δεν είναι των τεχνών καθόλου, δεν πήγαινα θέατρο ή σινεμά. Από πάντα όμως μου λένε ότι μάζευα παρέες παιδιών, έφτιαχνα ιστορίες, έβρισκα κοστούμια, σκηνικά από τις ντουλάπες της γιαγιάς μου και παίζαμε θέατρο.
T.L.: Ποιο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα σου πιστεύεις ότι σε βοηθά περισσότερο, τόσο στις πρόβες όσο και πάνω στη σκηνή;
Α.Ρ.: Αν κάτι μου αναγνωρίζω, είναι ότι είμαι τρομερά πειθαρχημένη και υπάκουη. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην δουλέψω σκληρά, επιμένω να μου λένε τα αρνητικά και πάντα προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη. Δεν υπάρχει για τον ηθοποιό πιστεύω ταβάνι. Μπορείς μόνο να εξελίσσεσαι.
T.L.: Αν έπρεπε να περιγράψεις την παράσταση σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα γι’ αυτήν, ποιο θα ήταν το ένα συναίσθημα που θα ήθελες να του μεταφέρεις;
Α.Ρ.: Είναι μια πραγματικά δύσκολη ερώτηση αλλά νομίζω ότι το συναίσθημα είναι η αποδοχή και η αγάπη. Έκλεψα λίγο και είπα δύο αλλά νομίζω ότι το ένα εμπεριέχει το άλλο. Η αποδοχή έρχεται όταν αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει αγάπη και ότι ο,τι λάθη κι αν έκανε ο άλλος, ήταν από αμέλεια, όχι από έλλειψη αγάπης.
T.L.: Τι πιστεύεις ότι έχει να πει αυτή η παράσταση στους μικρούς θεατές και τι στους μεγάλους που θα τη δουν μαζί;
Α.Ρ.: Θα ήθελα να ανοίξει ένα διάλογο ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους θεατές. Έναν ουσιαστικό διάλογο οπου ο καθένας θα μπορεί ανεμπόδιστα να εκφράσει τα συναισθήματα του για την παράσταση που είδε και ελεύθερα πάλι να κάνει συσχετισμούς με την καθημερινότητα του. Το να βρεις κοινούς παρανομαστές ακόμη και σε αρνητικά συμβάντα της παράστασης, όπως πχ η εργασιομανία της μαμάς, δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι μια αφορμή για ενδοσκόπηση των γονέων και ταυτόχρονα αφουγκρασμού των συναισθημάτων των παιδιών.
T.L.: Τι ονειρεύεσαι για τα επόμενα βήματά σου; Υπάρχει κάποιος ρόλος ή κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να έρθει στον δρόμο σου;
Α.Ρ.: Θα ήθελα σίγουρα να συνεργαστώ με δημιουργικούς ανθρώπους, να εξελιχθώ και να δοκιμαστώ και σε άλλα μέσα όπως η τηλεόραση και ο κινηματογράφος. Μα πάνω από όλα, να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους με όραμα, πάθος για τη τέχνη και όρεξη για δουλειά.
T.L.: Ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι πάντα δημιουργία και επιτυχίες!
Α.Ρ.: Σε ευχαριστώ πολύ κι εγώ για τις υπέροχες ερωτήσεις!
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply