Η καθημερινότητα με ένα παιδί στο σπίτι δεν είναι πάντα μια ειδυλλιακή εικόνα γεμάτη αγκαλιές και τρυφερά λόγια. Υπάρχουν εκείνα τα απογεύματα που η κούραση της δουλειάς συναντά την ένταση της ανατροφής και τότε οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα μας σχεδόν αυτόματα. Συχνά πιάνουμε τον εαυτό μας να περιγράφει το παιδί του με χαρακτηρισμούς που αν τους ακούγαμε από κάποιον τρίτο θα μας πλήγωναν βαθιά. Λέξεις όπως δύστροπος ή αδιάφορος γίνονται η εύκολη λύση για να εξηγήσουμε μια δύσκολη στιγμή. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτές οι σκέψεις δεν μας κάνουν κακούς γονείς αλλά ανθρώπους που έχουν πιεστεί στα όριά τους. Ωστόσο οι ετικέτες αυτές λειτουργούν σαν ένας τοίχος που υψώνεται ανάμεσα σε εμάς και το παιδί εμποδίζοντας την πραγματική επικοινωνία.
Η δύναμη των λέξεων στην παιδική ψυχή
Όταν χρησιμοποιούμε επίθετα για να ορίσουμε την προσωπικότητα του παιδιού αντί να περιγράψουμε μια πράξη του του δίνουμε μια έτοιμη ταυτότητα να φορέσει. Αν ένα παιδί ακούει συνεχώς ότι είναι άτακτο θα αρχίσει σιγά σιγά να πιστεύει ότι αυτό είναι το βασικό του χαρακτηριστικό και θα δρα ανάλογα. Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο είσαι τεμπέλης και στο αυτή τη στιγμή το δωμάτιό σου χρειάζεται τακτοποίηση. Στη δεύτερη περίπτωση εστιάζουμε στο πρόβλημα και όχι στην αξία του παιδιού. Έτσι το παιδί νιώθει ότι έχει το περιθώριο να αλλάξει τη συμπεριφορά του χωρίς να αισθάνεται ότι το ίδιο είναι ανεπαρκές.
Τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια
Κάθε φορά που μια συμπεριφορά μας φέρνει στα όριά μας είναι χρήσιμο να κάνουμε μια μικρή παύση και να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ένα παιδί που αντιδρά απότομα ή αρνείται να συνεργαστεί συνήθως προσπαθεί να μας πει κάτι που δεν μπορεί να βάλει σε λέξεις. Ίσως νιώθει ανασφάλεια ή ίσως είναι απλώς εξαντλημένο από μια δύσκολη μέρα στο σχολείο. Αν αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με περιέργεια αντί για κριτική δημιουργούμε έναν ασφαλή χώρο. Όταν το παιδί νιώθει ότι προσπαθούμε να το καταλάβουμε η ανάγκη του για αντίδραση αρχίζει να υποχωρεί γιατί πλέον αισθάνεται ότι το βλέπουμε πραγματικά.
Θέτοντας όρια με σεβασμό
Η αποφυγή των χαρακτηρισμών δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση έλλειψη ορίων. Τα παιδιά χρειάζονται τα όρια για να νιώθουν ασφαλή αλλά ο τρόπος που τα θέτουμε είναι αυτός που κάνει τη διαφορά. Μπορούμε να είμαστε σταθεροί και σαφείς χωρίς να γινόμαστε ισοπεδωτικοί. Αναγνωρίζοντας το συναίσθημα του παιδιού και εξηγώντας γιατί μια συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή του διδάσκουμε τον αυτοέλεγχο και τον σεβασμό. Στο τέλος της ημέρας η σχέση μας χτίζεται πάνω στις μικρές αποφάσεις που παίρνουμε στις δύσκολες στιγμές. Επιλέγοντας να δούμε τον άνθρωπο πίσω από τη συμπεριφορά επενδύουμε σε μια σχέση εμπιστοσύνης που θα κρατήσει μια ζωή.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply