Με αφορμή τη διπλή ατομική έκθεση «Μετεώρημα Ι» και «Μετεώρημα ΙΙ» στα Κύθηρα, η ζωγραφική συναντά την ποίηση του Νίκου Καρούζου σε έναν διάλογο γεμάτο μνήμη, συναίσθημα και προσωπικές αναφορές. Η δημιουργός μιλά για τη διαχρονική σχέση της με τον λόγο του σπουδαίου Έλληνα ποιητή, για την ιδιαίτερη σύνδεσή της με τα Κύθηρα, αλλά και για τη δύναμη που εξακολουθεί να έχει η ποίηση να αγγίζει ανθρώπους και να γεννά νέες συναντήσεις.
Η έκθεσή της παρατείνεται ως τις 28 Αυγούστου!
T.L.: Ολοκληρώθηκε η έκθεσή σας με τίτλο «Μετεώρημα 1» και βρισκόμαστε στη δεύτερη φάση, το «Μετεώρημα 2». Τι θα δούμε σε αυτή τη φάση της έκθεσης και ποια διαφορά έχει από το Μετεώρημα 1;
Το Metheorema ΙΙ έχει ανοίξει από τις 14 Αυγούστου στο Πνευματικό Κέντρο του Ποταμού των Κυθήρων και θα πάρει μια μικρή παράταση έως τις 28, για να κλείσει με την πανσέληνο του μεγάλου μήνα του καλοκαιριού!
Στην ενότητα αυτήν εδώ παρουσιάζονται περισσότερα έργα από την πρώτη, καθώς ο μεγαλύτερος χώρος της αίθουσας το επιτρέπει: 11 μεγάλων διαστάσεων καμβάδες [μεταξύ των οποίων 2 δίπτυχα έργα και ένα τετράπτυχο μικρών καμβάδων], αλλά και πολλά μικρότερων διαστάσεων έργα σε χαρτί, καθώς και 4 χαρακτικά, συνολικά σαράντα περίπου έργα μικρών και μεσαίων διαστάσεων. Αυτό δίνει αμέσως μια άλλη διάσταση στη δυνατότητα κάποιου να περιηγηθεί σε παλιότερα και πιο πρόσφατα έργα που έχουν, στην πλειονότητά τους, αντλήσει έμπνευση από τον λόγο του ποιητή Νίκου Καρούζου.
Συγχρόνως, καθώς ο Ποταμός αποτελεί το πιο μεγάλο και ζωντανό χωριό του νησιού, η επισκεψιμότητα είναι μεγάλη, η αλληλεπίδραση εξίσου συνεχής και συγκινητική! (Θα θελα, ωστόσο, να αναφέρω ότι το κλείσιμο της πρώτης έκθεσης Μετεώρημα Ι στη Χώρα έγινε, μετά από προτροπή μου, με την ανάγνωση αγαπημένων ποιημάτων του Καρούζου από μια παρέα φίλων που βρίσκονταν στο νησί, με τρόπο αυθόρμητο και πολύ συγκινητικό! Ήταν μια υπέροχη βραδιά συνύπαρξης, σε μια υπέρβαση που δεν θα ξεχάσω ποτέ.)
T.L.: Το έργο σας συνομιλεί με το έργο του ποιητή Νίκου Καρούζου, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτήν την έμπνευση.
Η έμπνευση από τον λόγο ποιητών και ποιητριών στη ζωγραφική μου υπήρξε σχεδόν συνεχής από τότε που καταπιάστηκα με την εικόνα. Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, η Ρέα Γαλανάκη, ο Παντελής Μπουκάλας, ο Σολωμός, ο Paul Elyard, o William Wordsworth, o Erich Fried και, βέβαια, ο Νίκος Καρούζος είναι για μένα πηγές έμπνευσης διαχρονικά.
Στην πρώτη μου νεότητα αυτοσχεδίαζα συχνά με στίχους και μουσική η ίδια, όταν όμως αποφάσισα να αφοσιωθώ στα εικαστικά, η έμπνευση από τις λέξεις και τον λόγο έγινε σχεδόν απαραίτητη. Ίσως και επειδή πολύ νωρίς βρέθηκα να πειραματίζομαι με την αφαίρεση, λίγο πριν τη διπλωματική μου ακόμα στην Καλών Τεχνών! Η ανάγκη αναφοράς σε αυτά που βαθιά σε συγκινούν είναι και αυτά που σε εμπνέουν, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς!…
Ο λόγος του Νίκου Καρούζου, λοιπόν, που είναι ο αγαπημένος μου ποιητής, επανήλθε με χίλιους δυο τρόπους μες στη ζωγραφική διαδικασία: στον καμβά, στις σημειώσεις, στα προσχέδια, στους τίτλους των έργων… (Στον πρώτο μου κατάλογο από την έκθεσή μου στην Titanium, το 2008, με τίτλο «Καταγωγές και Κλίμακες», υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα έργα με τίτλους από τίτλους ποιημάτων του, ενώ μια ολόκληρη στροφή από το ποίημα «Γένεσις» είναι γραμμένη στο ομότιτλο ζωγραφικό μου έργο).
Στην ομαδική έκθεση στο Κολλέγιο Αθηνών με τίτλο «Portraits throughout Time» του 2009, το έργο που παρουσίασα ήταν το γαλάζιο, «αρνητικά ζωγραφισμένο», σαν από αρνητικό φιλμ, πορτρέτο του Καρούζου, με τίτλο «Σελήνη με διατρέχει», από στίχο δικό του. [Τώρα νομίζω στολίζει κάποιο γραφείο στο εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα, όπως και το έργο «Παρουσία/Αναφορά στον Νίκο Καρούζο» του 2006, που η Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας μου κράτησε για τη συλλογή της, με την αποφοίτησή μου, το μακρινό 2006, και ακόμα αναζητώ τα ίχνη του στο πολυδαίδαλο κτίριο του Υπουργείου Παιδείας μας…]
Πρόκειται για έναν μέγιστο Έλληνα ποιητή, που έχει δοξάσει την ελληνική γλώσσα όσο λίγοι, η αξία του οποίου δεν έχει βρει ακόμη τη θέση που της αναλογεί στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Όταν όμως έχουμε την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννησή του και, ενώ κανείς θα περίμενε η χώρα που τον γέννησε να γιορτάζει το έτος Νίκου Καρούζου ανά την επικράτεια, η πατρίδα του περί άλλα τυρβάζει… Κάπως έτσι, λοιπόν, αποφάσισα κι εγώ να του αφιερώσω τη διπλή ατομική μου έκθεση στα Κύθηρα, με τον ολίγο «αυθάδη» ίσως, αλλά και αρκετά κοντά στην «καρουζική γλώσσα», ελπίζω, τίτλο Μετεώρημα Ι και Μετεώρημα ΙΙ, στη Χώρα και στον Ποταμό Κυθήρων αντίστοιχα.
Και μαζί με αυτήν, να προσκαλέσω στην ανακάλυψη ή την επανανακάλυψή του!
T.L.: Επιλέξατε να πραγματοποιήσετε την έκθεσή σας στα Κύθηρα. Τι σημαίνει αυτό το νησί για εσάς;
Στο νησί αυτό ήρθα πριν από 9 χρόνια και το αγάπησα σαν έναν τόπο γείωσης με τη φύση και τη γαλήνη που μου έχει λείψει υπερβολικά πολύ εδώ και δεκαετίες που ζω στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ένας τόπος-καταφύγιο/θεραπευτήριο, με την ακατέργαστη ακόμα ομορφιά του και την αρμονία του μαλακού του τοπίου, ενώ συνδυάζει το εκπληκτικό χάρισμα να συγκεντρώνει, απ’ ό,τι φαίνεται, ξεχωριστούς κι ενδιαφέροντες ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, κυρίως μάλιστα από αυτούς που το έχουν επιλέξει ως τόπο τους για να ζήσουν μόνιμα ή έχουν φτιάξει τα θερινά τους σπίτια εδώ.
Είναι ένα όχι και τόσο μεγάλο νησί του νότου που, ωστόσο, διαθέτει ήδη τέσσερις εκθεσιακούς χώρους, και αυτό λέει επίσης κάτι! Αν προσθέσετε και την αχλή του μύθου που το περιβάλλει, ως τόπο γέννησης της θεάς Αφροδίτης, αλλά και τη χάρη του ως ένα μικρό σύγχρονο «γιουκάλι», όπως λέει και το τραγούδι, γιατί και η σύγχρονη μυθολογία το θέλει ως έναν ποθητό τόπο ευτυχίας, ε, όλα αυτά μαζί πλέκουν το θελκτικό του φαντασιακό…
T.L.: Ποιο ποίημά του σας έχει μείνει χαραγμένο και γιατί;
«Άμα πεθαίνεις, έως πού πεθαίνεις; Κεντρομόλος φεύγεις, φυγόκεντρος έρχεσαι»
Ολόκληρο το συγκλονιστικό του ποίημα «Αιώρηση», λίγο πριν τον θάνατό του, απ’ το κρεβάτι του στο νοσοκομείο, Σεπτέμβριο του 1990.
Αλλά υπάρχουν και τόσοι πάμπολλοι δυνατοί στίχοι που σου μένουν στο μυαλό, σαν μικρά φιλοσοφικά δοκίμια, συμπυκνωμένα σε δυο τρεις λέξεις… «Ο ποιητής είναι αμφίφλοξ» από το ποίημά του CREDO, ή το «αναβοσβήνει το χέρι μου όταν γράφω», το «θεέ μου, μη με καταστείλεις!», το «μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο», ή το υπέροχο «Η ποίηση ορέγεται ύψος!» Και τόσα άλλα….
T.L.: Μετά από αυτήν την έκθεση, τι είναι αυτό που μάθατε για αυτόν που δεν ξέρατε και με ποιον τρόπο ήρθατε ακόμα πιο κοντά στον ποιητή;
Ότι υπάρχει πολύ διψασμένο χώμα, έδαφος όπου η ποίηση και η ομορφιά χρειάζεται να πέσει σαν ποτιστική βροχούλα… Υπάρχουν εκεί έξω και πολλοί νέοι άνθρωποι, όλων των ηλικιών νέοι!, που «ορέγονται ύψος» και «δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό», για να θυμηθούμε άλλον έναν μεγάλο Έλληνα ποιητή… Και πως είμαι ευτυχής που οργάνωσα μια τέτοια μικρή ευκαιρία συνάντησης, που είμαι σίγουρη πως θα τροφοδοτήσει ως ιδέα ή ως παράδειγμα και πολλές ακόμα που θα ακολουθήσουν.
Για τον ίδιο τον ποιητή έμαθα πως αυτοί που τον γνωρίζουν ήδη τον λατρεύουν και αυτοί που δεν τον γνωρίζουν υποψιάζονται τουλάχιστον τη χαρά που περιμένει στην ανακάλυψή του!
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply