Μπορεί γύρω σας τα παιδιά να τρέχουν προς το νερό και το δικό σου να μη θέλει ούτε να κατέβει από την πετσέτα. Μπορεί να σε κρατάει σφιχτά, να κλαίει μόλις πλησιάζει ένα κύμα και να αρνείται ακόμη και να βρέξει τα πόδια του. Αυτό δεν σημαίνει ότι έκανες κάτι λάθος, ούτε ότι το παιδί είναι υπερβολικό ή δύσκολο.

Ο φόβος της θάλασσας εμφανίζεται συχνά στην παιδική ηλικία. Το νερό είναι μεγάλο, βαθύ και απρόβλεπτο, ενώ τα κύματα κάνουν θόρυβο και αλλάζουν συνεχώς το έδαφος κάτω από τα πόδια. Για ένα μικρό παιδί, όλα αυτά μπορούν να μοιάζουν πραγματικά απειλητικά. Η λύση δεν βρίσκεται στην πίεση. Χρειάζεται υπομονή, σταθερότητα και μικρές εμπειρίες που θα το βοηθήσουν να αισθανθεί ότι έχει τον έλεγχο.

Δες τη θάλασσα μέσα από τα μάτια του

Οι μεγάλοι γνωρίζουμε ότι μια ήρεμη, ρηχή θάλασσα δεν αποτελεί συνήθως κίνδυνο όταν τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας. Ένα παιδί, όμως, δεν διαθέτει ακόμη αυτή την εμπειρία.

Βλέπει μπροστά του μια τεράστια επιφάνεια που κινείται, ακούει τα κύματα και αισθάνεται την άμμο να υποχωρεί κάτω από τα πόδια του. Ο φόβος του δεν είναι παράλογος. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλός του προσπαθεί να το προστατεύσει από κάτι άγνωστο.

Γι’ αυτό καλό είναι να αποφεύγεις φράσεις όπως «δεν είναι τίποτα» ή «μόνο εσύ φοβάσαι». Η υποτίμηση και η κοροϊδία δεν θα το κάνουν πιο θαρραλέο. Αντίθετα, μπορεί να του δημιουργήσουν την αίσθηση ότι δεν πρέπει να εκφράζει όσα αισθάνεται.

Πιο βοηθητικό είναι να του πεις «καταλαβαίνω ότι σου φαίνεται τρομακτική, είναι μεγάλη όντως». Με αυτόν τον τρόπο δεν επιβεβαιώνεις ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Του δείχνεις ότι ακούς τον φόβο του και ότι θα μείνεις δίπλα του.

Άφησέ το να πλησιάσει το νερό σταδιακά

Το παιδί δεν χρειάζεται να μπει αμέσως στη θάλασσα για να αρχίσει να τη συνηθίζει. Η εξοικείωση μπορεί να ξεκινήσει αρκετά μέτρα μακριά από το νερό.

Αρχικά μπορείτε να παίξετε στην άμμο, να μαζέψετε κοχύλια ή να φτιάξετε έναν δρόμο για να περνάει το νερό. Αργότερα μπορεί να σταθεί στο σημείο όπου βρέχεται η άμμος ή να γεμίσει ένα κουβαδάκι. Στη συνέχεια ίσως δεχτεί να βρέξει τα δάχτυλα ή τους αστραγάλους του.

Δεν υπάρχει λόγος να βιαστείς. Μπορεί για αρκετές ημέρες να θέλει να παίζει μόνο με το κουβαδάκι του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προχωρά. Κάθε ήρεμη επαφή με το νερό βοηθά το νευρικό του σύστημα να συνδέσει τη θάλασσα με μια ασφαλή εμπειρία.

Αντίθετα, όταν ένα παιδί πιέζεται, τραβιέται με το ζόρι ή μπαίνει στο νερό χωρίς να είναι έτοιμο, μπορεί να αισθανθεί ότι η θάλασσα είναι πράγματι επικίνδυνη και ότι οι μεγάλοι δεν σέβονται τα όριά του.

Μετέτρεψε την εξοικείωση σε παιχνίδι

Το παιχνίδι μπορεί να μειώσει την ένταση πολύ πιο αποτελεσματικά από τις συνεχείς εξηγήσεις. Το παιδί δεν χρειάζεται να ακούει διαρκώς ότι πρέπει να κολυμπήσει. Χρειάζεται να αποκτήσει ευχάριστες εμπειρίες κοντά στο νερό.

Μπορείτε να κυνηγάτε τα μικρά κύματα, να γεμίζετε δοχεία, να βρέχετε τα παιχνίδια ή να φτιάχνετε κάστρα στην άκρη της παραλίας. Όταν η προσοχή του στρέφεται σε μια δραστηριότητα που απολαμβάνει, η θάλασσα παύει σταδιακά να αποτελεί το μοναδικό επίκεντρο του φόβου του.

Το σημαντικό είναι το παιχνίδι να παραμένει πραγματικά παιχνίδι. Δεν πρέπει να μετατραπεί σε τέχνασμα για να το παρασύρεις πιο βαθιά από όσο θέλει.

Δείξε του ότι το νερό μπορεί να είναι ευχάριστο

Τα παιδιά παρατηρούν περισσότερο τη συμπεριφορά μας παρά τις οδηγίες μας. Όταν σε βλέπει να μπαίνεις ήρεμα στο νερό, να γελάς και να παίζεις, λαμβάνει ένα ισχυρό μήνυμα ασφάλειας.

Δεν χρειάζεται να το καλείς συνεχώς ή να του φωνάζεις από τη θάλασσα. Μπες στο νερό, μείνε κοντά στην ακτή και άφησέ το να σε παρακολουθήσει. Μπορεί να χρειαστεί χρόνο μέχρι να θελήσει να σε πλησιάσει.

Το «μη φοβάσαι» συνήθως δεν βοηθά, επειδή στρέφει ακόμη περισσότερο την προσοχή στον φόβο. Η φράση «είμαι εδώ, κρατάω το χέρι σου» δίνει πιο συγκεκριμένη αίσθηση προστασίας και παρουσίας.

Επίνεσε το θάρρος, όχι μόνο την απόσταση

Η πρόοδος δεν μετριέται μόνο από το πόσο βαθιά μπήκε το παιδί. Μπορεί να είναι το γεγονός ότι πλησίασε το κύμα, ότι άγγιξε το νερό ή ότι έμεινε λίγα λεπτά χωρίς να κλάψει.

Αναγνώρισε την προσπάθεια με φράσεις όπως «μπήκες μέχρι τα γόνατα, μπράβο σου». Έτσι το παιδί καταλαβαίνει ότι αξία έχει η προσπάθεια και όχι το να πετύχει έναν στόχο που έχει θέσει κάποιος άλλος.

Απόφυγε, όμως, να μετατρέψεις κάθε βήμα σε διαπραγμάτευση ή ανταμοιβή. Τα παγωτά και τα δώρα μπορεί να το κάνουν να μπει προσωρινά στο νερό, αλλά δεν χτίζουν απαραίτητα πραγματική εμπιστοσύνη.

Τα βοηθήματα δεν αντικαθιστούν την εκμάθηση κολύμβησης

Τα μπρατσάκια και τα υπόλοιπα βοηθήματα επίπλευσης μπορούν να κάνουν ένα παιδί να αισθανθεί μεγαλύτερη ασφάλεια. Δεν πρέπει, όμως, να δημιουργούν ψεύτικη βεβαιότητα ούτε να αντικαθιστούν την επίβλεψη ενός ενήλικα.

Επίσης, ένα παιδί χρειάζεται σταδιακά να μάθει πώς κινείται το σώμα του στο νερό. Ένας έμπειρος δάσκαλος κολύμβησης, ο οποίος γνωρίζει πώς να προσεγγίζει φοβισμένα παιδιά χωρίς πίεση, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά.

Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται σε μία ημέρα

Ο στόχος δεν είναι να καταφέρει το παιδί να βουτήξει μέσα σε ένα καλοκαίρι ούτε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ενηλίκων. Ο πραγματικός στόχος είναι να δημιουργήσει μια ασφαλή και θετική σχέση με το νερό.

Κάποιες ημέρες θα κάνει ένα βήμα μπροστά και την επόμενη μπορεί να μην πλησιάζει καθόλου. Αυτή η διακύμανση είναι φυσιολογική. Η πρόοδος δεν ακολουθεί πάντα ευθεία πορεία και συχνά ξεκινά εσωτερικά, πριν γίνει ορατή στη συμπεριφορά του.

Όταν ο φόβος παραμένει πολύ έντονος, συνοδεύεται από πανικό ή επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητα του παιδιού, μπορείτε να απευθυνθείτε σε παιδοψυχολόγο ή σε κατάλληλα εκπαιδευμένο δάσκαλο κολύμβησης.

Μέχρι τότε, αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι έναν ήρεμο ενήλικα δίπλα του. Κράτησε το χέρι του, σεβάσου τον ρυθμό του και άφησέ το να γνωρίσει τη θάλασσα χωρίς να αισθάνεται ότι εξετάζεται. Η ασφάλεια προηγείται πάντα του θάρρους.

Leave a Reply

Your email address will not be published.