Κάπου στην πορεία έχουμε συνδέσει την αγάπη με την υπερβολή. Με τα ασταμάτητα μηνύματα, τη ζήλια που παρουσιάζεται σαν πάθος, την ανάγκη να ξέρεις κάθε λεπτό πού βρίσκεται ο άλλος και με ποιον. Αν δεν υπάρχει ένταση, πολλοί πιστεύουν ότι «κάτι λείπει». Μόνο που οι πιο κουραστικές σχέσεις συνήθως είναι εκείνες που μοιάζουν συνεχώς με μικρό emotional θρίλερ.
Με τον καιρό όμως αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι αρκετά απελευθερωτικό. Ότι η ουσιαστική αγάπη δεν έχει τόση φασαρία. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κάθε μέρα ότι υπάρχει μέσα από δράματα, ελέγχους και μόνιμη επιβεβαίωση.
Ο άλλος δεν είναι project σου
Όταν είσαι με έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι αποκτάς αυτόματα δικαιώματα πάνω στη ζωή του. Δεν χρειάζεται να συμμετέχεις σε κάθε του σκέψη, σε κάθε έξοδο ή σε κάθε στιγμή της ημέρας του για να νιώθεις σημαντικός.
Κι όμως, πολλές σχέσεις καταλήγουν να λειτουργούν έτσι. Ο ένας ζητά συνεχώς αποδείξεις αγάπης και ο άλλος προσπαθεί να μη δημιουργήσει ανασφάλειες. Κάπου εκεί όμως χάνεται η ελευθερία και μαζί της χάνεται και η φυσικότητα.
Οι άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά δεν προσπαθούν να περιορίσουν ο ένας τον άλλον. Αντίθετα, αφήνουν χώρο. Χώρο για φίλους, ενδιαφέροντα, προσωπικές στιγμές, ακόμη και για λίγη μοναχικότητα χωρίς παρεξηγήσεις.
Και αυτό τελικά θέλει μεγαλύτερη ωριμότητα από τη ζήλια. Γιατί η εμπιστοσύνη δεν είναι τόσο θεαματική όσο οι σκηνές. Είναι όμως πολύ πιο σταθερή.
Οι καλές σχέσεις φαίνονται στα απλά
Δεν είναι τα ακριβά δώρα ή οι εντυπωσιακές εκπλήξεις που κρατούν μια σχέση ζωντανή. Αυτά είναι ωραία, αλλά δεν αρκούν όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού και επιστρέφει η καθημερινότητα.
Η πραγματική σύνδεση φαίνεται σε μικρές λεπτομέρειες. Στον τρόπο που σου μιλά ο άλλος όταν είσαι κουρασμένος. Στο αν ακούει όσα λες χωρίς να περιμένει απλώς να έρθει η σειρά του να μιλήσει. Στο αν μπορεί να χαρεί με κάτι καλό που σου συνέβη χωρίς να το μετατρέψει σε προσωπικό ανταγωνισμό.
Εκεί κρύβεται τελικά η δυσκολία. Στο να μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο χωρίς να χρειάζεται να είσαι συνεχώς το επίκεντρο της ζωής του.
Δεν γίνεται σχέση όταν κουβαλά μόνο ο ένας
Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά. Εκείνη που θεωρεί ότι η αγάπη σημαίνει να δίνεις ασταμάτητα, να κάνεις πάντα πίσω και να ξεχνάς τον εαυτό σου για να μη χαλάσει η ισορροπία.
Αυτό όμως δεν είναι αγάπη. Είναι εξάντληση με ρομαντικό περιτύλιγμα.
Μια καλή σχέση δεν χρειάζεται ήρωες και μάρτυρες. Χρειάζεται δύο ανθρώπους που υπολογίζουν ο ένας τον άλλον εξίσου. Που μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να σβήνει κανείς μέσα στη σχέση.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα σήμερα. Να αγαπάς χωρίς να πνίγεις. Να μένεις κοντά χωρίς να ελέγχεις. Να νιώθει ο άλλος ασφαλής δίπλα σου και όχι εγκλωβισμένος.
Γιατί οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο συνήθως δεν είναι οι πιο θορυβώδεις. Είναι εκείνες που σου επιτρέπουν να αναπνέεις κανονικά μέσα τους.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply