Κανείς δεν σου λέει πραγματικά τι σημαίνει να γίνεσαι μαμά. Όχι στις λεπτομέρειες. Όχι εκεί, μέσα στη μέρα, όταν προσπαθείς να πιεις έναν καφέ που έχει κρυώσει τρεις φορές, να απαντήσεις σε ένα μήνυμα και ταυτόχρονα να καταλάβεις αν το παιδί σου θέλει αγκαλιά, φαγητό ή απλώς εσένα. Η μητρότητα δεν σε εξαφανίζει. Σε μετακινεί. Και αυτή η μετακίνηση, όσο άβολη κι αν είναι στην αρχή, σε μαθαίνει κάτι πολύ ουσιαστικό. Ότι δεν χρειάζεται να είσαι πάντα στο κέντρο για να έχεις αξία.
Δεν είσαι πια το επίκεντρο και αυτό δεν είναι ήττα
Μία από τις πιο δυνατές αλλαγές στη μητρότητα είναι ότι σταματάς να λειτουργείς μόνο με βάση το «εγώ». Ξαφνικά υπάρχει ένα παιδί που σε χρειάζεται, σε παρατηρεί, σε δοκιμάζει, σε μαλακώνει και σε ξεβολεύει. Και όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαθείς μέσα στον ρόλο. Σημαίνει ότι μαθαίνεις να ξαναχτίζεις τον εαυτό σου με καινούριους όρους.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι πιο συνειδητά, να παρατηρείς περισσότερο, να αντιδράς λιγότερο παρορμητικά. Δεν πετυχαίνει πάντα, ας μην κοροϊδευόμαστε. Όμως αυτή η μετάβαση από το «τι θέλω εγώ» στο «τι χρειάζεται τώρα το παιδί μου» καλλιεργεί μια πιο βαθιά μορφή αγάπης. Όχι θεαματική, αλλά σταθερή.
Η παρουσία σου χτίζει ασφάλεια
Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειες μαμάδες. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί θα είχαμε όλες κοπεί από την πρώτη εβδομάδα. Χρειάζονται όμως μια μαμά που επιστρέφει. Που ακούει. Που ζητά συγγνώμη όταν ξεφεύγει. Που αφήνει για λίγο το κινητό και κοιτάζει στα μάτια.
Οι στιγμές που μετράνε είναι συχνά οι πιο απλές. Ένα βλέμμα χωρίς βιασύνη. Μια απάντηση σε μια ερώτηση που για εσένα μοιάζει ασήμαντη, αλλά για εκείνο είναι ολόκληρος κόσμος. Μια αγκαλιά πριν τον ύπνο. Αυτά τα μικρά, επαναλαμβανόμενα σημάδια παρουσίας δίνουν στο παιδί την αίσθηση ότι έχει κάπου να ακουμπήσει.
Η χαλαρότητα δεν είναι αδυναμία
Υπάρχει μια παγίδα στη μητρότητα που λέγεται «πρέπει». Πρέπει να τα προλαβαίνεις όλα, να έχεις καθαρό σπίτι, ήρεμο παιδί, σωστό πρόγραμμα, σωστή διατροφή, σωστή διάθεση. Ας είμαστε ειλικρινείς. Κανένας άνθρωπος δεν ζει έτσι χωρίς να σπάσει λίγο μέσα του.
Η χαλαρότητα δεν είναι παραίτηση. Είναι ωριμότητα. Είναι να δέχεσαι ότι κάποιες μέρες το σπίτι θα είναι χάλια, το φαγητό πρόχειρο και η υπομονή σου περιορισμένη. Και πάλι, δεν καταστράφηκε τίποτα. Τα παιδιά δεν θα θυμούνται αν όλα ήταν στην εντέλεια. Θα θυμούνται αν γέλασαν μαζί σου, αν ένιωσαν ασφαλή, αν μπορούσαν να είναι ο εαυτός τους δίπλα σου.
Στο τέλος, η μητρότητα δεν είναι μια παράσταση που πρέπει να πάρει καλές κριτικές. Είναι μια σχέση που χτίζεται μέρα με τη μέρα, μέσα στα λάθη, στις αγκαλιές, στις ενοχές, στα γέλια και στις κουβέντες της τελευταίας στιγμής. Δεν θα τα κάνεις όλα σωστά. Καμία δεν τα κάνει. Όμως μπορείς να είσαι εκεί με τρόπο αληθινό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό. Γιατί μπορεί να μην είσαι πια πάντα στο πρώτο πλάνο, αλλά είσαι η σταθερή παρουσία πίσω από κάθε σκηνή που αξίζει.
Γεια σου φίλη! Είμαι η Μάρθα και αγαπώ καθετί καινούργιο! Παρόλο που ξεκίνησα με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το πάθος μου για τη γραφή με οδήγησε στη Δημοσιογραφία, όπου ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στο ΕΚΠΑ. Πάντα με γοήτευε ο κόσμος του lifestyle, της μόδας, της ομορφιάς και της διακόσμησης (ζυγός που θέλει αρμονία), και τώρα έχω τη χαρά να μοιράζομαι τις δικές μου ιδέες και σκέψεις μαζί σου. Είσαι έτοιμη για αυτό το ταξίδι;
Leave a Reply